Alles went

Tenminste, dat wordt gezegd. Als het zo is dan is dat voor plezierige dingen jammer want dan heb je het minder in de gaten dat iets plezierig was.
Voor nare dingen is het wel fijn. Wie wil dat nu graag onthouden? Het is gebeurd, je went aan de gedachte en het feit dat het is gebeurd en daarmee kan het naar de achtergrond verdwijnen.
Totdat iets je ineens weer terugbrengt naar dat nare moment en het litteken van je gewendheid weer wordt losgetrokken.

‘Mam, je moet niet schrikken hoor’, een blog die ik schreef naar aanleiding van de traumatische ervaring van mijn dochter die beduusd overeind kwam na haar aanrijding op de fiets ’s ochtends vroeg op een zeer stil weggetje op weg naar haar werk. Nadat ze overeind kwam bleek het onheil niet te zijn geweken. Ze zag dat de aanrijder van plan was om haar nu planmatig te overrijden en daarvoor zijn auto in zijn achteruit had gezet en opnieuw in haar richting aan het rijden was.

De dader is dezelfde dag opgepakt na een heftige achtervolging door de politie. Dat was een uitkomst die hoopvol stemde in de afhandeling van dit nare voorval.

Een duidelijk verhaal zou je denken waar een uitspraak over schuld toch niet al te moeilijk kan zijn. De dader is opgepakt en er is bewijs.
Het gaat echter niet op die manier in onze rechtspraak, dat weten we al heel lang en dat dit heel rare uitwassen met zich meeneemt, daar zijn ook genoeg voorbeelden van.

Na een jaar te hebben vastgezeten, een jaar waarin er onder anderen door de dader gewoon kon worden verder gegaan met het nemen van zijn gebruikelijke drugs, was de uitspraak van de rechter zeer teleurstellend.

De advocaat van de dader zat er gedurende de hele zitting zeer verveeld bij. Daar kwam geen spatje energie of vechtlust voor zijn client vanaf. Naderhand begreep ik zijn lichaamstaal. Hij wist al wat de uitspraak zou worden.
De dader werd per direct op vrije voeten gezet, gebrek aan eenduidig bewijs. Er waren helaas slechts een dader en één slachtoffer. Dat slachtoffer kan wel van alles beweren en erg in een staat van verwardheid verkeren en zomaar mensen gaan beschuldigen. Dit werd niet gezegd maar was wel het onderliggende argument waarop werd vrijgesproken.
Enige straf voor de dader was dat hij zich moest melden bij reclassering en aan zijn verslaving moest werken.

Deel twee.
Dader heeft zich geen enkel moment gemeld bij de reclassering en is verder gegaan met zijn gebruikelijke manier van leven.
Na enkele aanmaningen is hij weer opgepakt wat niet zomaar was gedaan. Hij was voortvluchtig waardoor het een behoorlijke tijd heeft geduurd. In deze tijd is hij ook gewoon doorgegaan met het plegen van criminele activiteiten.

In de zaak van mijn dochter is de officier van justitie in beroep gegaan. Uitspraak was onlangs.
Dader heeft een jaar gevangenisstraf gekregen maar dat wordt afgetrokken van zijn voorarrest, zijnde een jaar.

Voor deze trieste, criminele jongeman is een uitspraak van de rechter niets meer dan het moeten onderbreken van zijn activiteiten.
Deze vader van in ieder geval één kindje van een jaar, wat is geboren tijdens zijn voorarrest en wat hij (zijn advocaat) op alle mogelijke en walgelijke manieren heeft gebruikt om zijn strafbepaling te beïnvloeden, loopt gewoon rond op straat onder invloed van de goedkoopstmogelijke, verschrikkelijke drugs. Spul waarvan hij in de rechtbank verklaarde beter te kunnen functioneren.
Waarschijnlijk liet hij op dat moment zijn tong en lippen stoppen met praten maar ging de zin in zijn gedachten verder met ‘het uitvoeren van zijn door onze wetgeving bepaalde onwettige activiteiten.’

Dat rechtspraak al lang niet meer gaat over rechtvaardigheid is pijnlijk duidelijk maar als het ook niet meer gaat over de uitvoer van recht, waar hebben we het dan nog voor?

Inderdaad, alles went want dit zijn we al heel lang gewend.

rechtbank

2 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *