Zie ik dat nou goed?

Flink wat jaren geleden hadden we het plan opgevat om een bijzondere motorrit te maken. We reden beiden nog volop rond en met de hang naar iets anders hadden we een zeer uitdagend reisplan bedacht.
We zouden onze motoren naar Hong Kong laten vervoeren, op de één of de andere manier, en van daaruit via China, Vietnam en Cambodja naar Bangkok rijden. Aldaar de motoren weer inschepen en naar huis sturen.

Het plan was geboren en we begonnen met het bekijken en bestuderen van de details. We bekeken de route die we wilden berijden. Dat was eigenlijk het leukste omdat we onszelf in gedachten daar al zagen rondrijden. Met dat rijden kwam echter direct het volgende. Wat moesten we aan technische spullen meenemen om zelf iets te kunnen doen aan de motoren mocht dat nodig zijn? Waar zouden we ondersteuning kunnen vinden voor onze Amerikaanse motoren in Azië mochten we er zelf niet meer uitkomen?
Het werd al wat lastiger maar je moet ook niet alles van tevoren opgelost willen hebben want het loopt toch altijd anders.

Nog iets anders diende zich aan. Het ging om ‘waarde’ waar we mee gingen reizen. Dat moest worden in- en weer uitgevoerd in de verschillende landen van doorreis.
Laat ik het verhaal niet langer maken dan nodig. Na wat informatie te hebben ingewonnen bij de verschillende ambassades hebben we elkaar eens aangekeken en ons afgevraagd of we hier de mensen voor waren.
Dat was het einde van het plan. Veel plezier aan beleefd zonder een meter te hebben gereden.

Met het reizen wat we in Thailand doen hebben we al meerdere manieren van vervoer gehad. Verschillende soorten bussen, (nacht)treinen, taxi’s en motorscooter, om de meestvoorkomende maar te noemen.
Met die motorscooter hebben we een rondreisje gemaakt de laatste keer dat we in Thailand waren. De bedoeling was om meer kilometers af te leggen maar weer iets anders diende zich aan waar, in ieder geval ik, geen rekening mee had gehouden.

Om veel kilometers op een motor met zijn tweeën af te leggen heb je een echte tourmotor nodig, wil je dit nog enigszins lang kunnen volhouden en niet elke keer met een reet die steeds houtiger wordt, afstappen. Bovendien zit je de hele dag buiten in de zon en herrie, en dat doet ook veel met je.

Deze keer is de eerste keer geweest dat we een auto hebben gehuurd om mee rond te rijden. Mede omdat we met vijf personen waren, dito bagage bij ons hadden en behoorlijk wat wilden zien in drie weken tijd, leek ons dit een goede insteek. Dat was het ook. We hebben enorm veel plezier van die auto beleefd en zo’n 2000 km gereden. Auto vies en wij tevreden.

Auto bepakt en bezakt.
Gelukkig veel ruimte voor de bagage.

In het natuurpark Kao Sok in zuid Thailand hebben we eens een relaxdagje genomen. Theo en ik hadden geen zin in jungle tochten en raften, zijn in de auto gestapt en hebben op die manier onze ogen de kost gegeven.
In Thailand zijn ze ook niet gek dus als er ergens een mooi uitzichtpunt is, wordt dat aangegeven. Soms op zeer ludieke wijze.

We kwamen ‘the best sunset’ tegen en besloten daar een koffietje te gaan drinken.

De auto eenmaal geparkeerd zag ik een motor staan. Een motor met een Zwitsers kenteken. Het duurde heel even voordat dat lampje ging branden van: ‘hè, Zwitsers, hier???”
De bestuurder kwam op dat moment naar zijn motor toelopen en ik sprak hem aan in het Duits. Nee, hij was geen Zwitser. Alleen de motor had een Zwitsers kenteken. Hij was Rus, zei hij en sprak Engels.
Dit kon niet anders dan een leuk gesprek worden.


Ik ben eens met een Rotterdammer in contact gekomen die met de fiets de langste route over land wilde afleggen vanuit Rotterdam. Zijn eindpunt was Singapore en hij deed verslag van zijn bevindingen in de landen waar hij doorheen kwam. Hij vertrok in februari en een klein jaar later was hij op zijn eindbestemming.
Het las als een vervolgverhaal, ik keek uit naar de volgende episode en leefde echt met hem mee.
Zodoende had ik enig idee hoe de reis van de Rus kon zijn gelopen met de landen waar hij doorheen moest.
Ook hij sprak over de enorme gastvrijheid die hij in Iran ontmoette. Iets wat hem wel eens teveel was met het vele alleen zijn op de motor en de omschakeling naar ineens veel aandacht om hem heen. Een gastvrijheid waarvan het ook niet de bedoeling was dat hij zich daaraan zou onttrekken.
Al die kilometers in zijn eentje hadden ook hem zich doen afvragen waar hij in hemelsnaam mee bezig was, waarom hij dit ook alweer wilde doen?

De Rotterdammer had zijn reiskeus door weersomstandigheden laten voeren door Tibet. De Rus had een andere keus gemaakt. China had hem veel geld gekost met visa en controle’s en van India werd hij helemaal gek.
‘Waarom, vroeg ik hem.’
‘In India zitten ze de hele tijd aan je. Ze zijn opdringerig en het ergste vond ik dat ze op alle knopjes op mijn motor begonnen te duwen.’
Via Myanmar was hij Thailand binnen gekomen
.
‘Hoe ging dat in Myanmar, wilde ik van hem weten.’
‘In Myanmar mag je geen stap alleen zetten. Je mag daar alleen onder begeleiding van een gids reizen en dat maakt het direct ook duur.’
Hij vervolgde zijn verhaal met dat hij in Myanmar wel langer had willen zijn en er wat had willen rondkijken. Tevens was het contrast met de Thai weer erg groot. ‘Die laten je volkomen vrij. Overigens is het in het noorden wel een stuk goedkoper en is er wel een groot verschil tussen de bevolking daar en in het zuiden, zei hij.’

Motor uit Zwitserland in Thailand.
In Thailand?

Hij stapte weer op zijn motor en we namen afscheid.
Later bleek hij te overnachten op dezelfde plek als waar wij zaten en konden we ons gesprek nog even voortzetten.
Hij zou een tussenstop in Phuket maken want daar zou hij zijn ouders ontmoeten en even kunnen bijkomen gedurende een week. Hierna zou hij doorgaan naar Maleisië en Singapore. Wat hem bezig hield en waar hij nog geen oplossing voor had gevonden was dat hij geen bootverbinding tussen Singapore en Indonesië kon vinden.
Hij haalde zijn schouders erover op en zou dit probleem wel oplossen als hij daar zou zijn.
‘Is dat je einddoel, vroeg ik hem?’
‘Nee, ik wil nog naar Australië en Nieuw-Zeeland.’
Toen ik me de gereisde afstand, alleen op een motor, bijna niet meer kon voorstellen stelde ik hem nog één vraag.
‘Ga je ook op de motor terug?’
Hij lachte en zei dat hij dat zeker niet ging doen want dan moest hij weer door India en dat zag hij echt niet zitten.

Heerlijk, al die mensen die je tegen komt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *