Breng uw rassen in beeld was de vraag aan Amsterdamse kunstinstellingen.

Elke vier jaar heb je als gesubsidieerde kunstinstelling als bijvoorbeeld het Koninklijk Concertgebouw Orkest, maar ook alle opera-, ballet-, theatergezelschappen en ga zo maar door, met de Raad voor de Cultuur te maken. Dit is een adviesorgaan wat de overheid van advies voorziet hoe de beschikbare subsidie verdeeld moet worden binnen de cultuur. Een advies wat meestal ook zo wordt overgenomen en toegepast.
Menige afweging wordt bedacht en gemaakt om de pot te verdelen. Per saldo komt het er meestal op neer dat je, ik houd het even alleen bij orkesten, te maken krijgt met een korting op je budget. Zelden komt het voor dat de Raad jou zo goed bezig vindt zijn dat je meer subsidie krijgt. Vaker komt het er op neer dat orkestleden en management met dichtgeknepen billen dit gevreesde advies afwachten want daarmee zie je de bui vaak al hangen welke kant het op zal gaan. Of er nog een overlevingskans voor het orkest is waarin jij speelt.

Elke vier jaar is dit een spannende tijd om het maar zo positief mogelijk uit de drukken.

De laatste jaren was het toverwoord Educatie. De Raad vond het heel belangrijk dat een orkest aan Eduatie deed. Dit moest zichtbaar en aantoonbaar zijn. Natuurlijk sprongen alle orkesten hier op in want hee, als dat je subsidie en je voorbestaan enigszins kan waarborgen dan zou je wel gek zijn om dit naast je neer te leggen. En hop, orkestleden gingen langs scholen of nodigden deze uit en er werd van alles verzonnen, maar de tijd die ze daar aan besteedden kon niet aan dat waar deze mensen in eerste instantie voor zijn aangenomen worden besteed, orkestspel. Gelukkig keek de Raad daar niet naar (en een ander ook niet).

Onlangs bekeek ik een debat gehouden in de Tweede kamer over ‘Diversiteit binnen de cultuur’ tussen Bosma en Ploumen, Ploumen die ook voor Simons mocht spreken.

De kunstgezelschappen kunnen hun pijl en boog gaan spannen want er is een nieuw speerpunt wat heel belangrijk gevonden gaat worden. De kunstinstellingen in Amsterdam mogen beginnen en moeten de rassen in beeld gaan brengen die binnen hun gelederen werken om zo het blanke ras te verminderen en andere rassen ook toegang te geven binnen deze kunstinstellingen.

Een orkest, waar je na een auditie achter een gordijn, een plek kunt ‘winnen’ om daar aangenomen te worden moet een oplossing hiervoor gaan vinden. Het gaat niet meer om beste, nee het gaat om je ras.

Muziek kan ik plaatsen als ik er naar luister maar hierbij geloof ik mijn oren niet. Ik vind het overigens wel heel knap dat waar we het Zuid-Afrikaanse Apartheid met elkaar verafschuwden en de Outspan sinaasappel in de ban ging, een woke slimmerik het nu zo weet te formuleren dat apartheid ineens diversiteit wordt genoemd.

Van beste orkest ter wereld naar het meest diverse als voortbestaan van je orkest?

Gaat een manager je op gesprek roepen omdat je blank bent en op basis hiervan je een ontslagvoorstel doen? Of heffen we gewoon weer wat orkesten op en gaan we de diversiteit landelijk doorvoeren dus één orkest helemaal blank en een ander orkest helemaal gekleurd?

Wie begint?

Afwachten of de Raad voor de Cultuur dit ook als speerpunt gaat aanvoeren. Het klinkt zo mooi, diversiteit maar eerst ging dat over het product wat je maakte. Dat moest voor meerderen toegankelijk zijn. Nu gaat het over de de makers van dit product. Is het volgende dat bepaalde componisten ook worden buiten gesloten?
Kan nog leuk worden voor de klassieke orkesten.

Eén reactie

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *