Breskens

Er lag een dun tijdschrift op de grond achter mijn voordeur. Kleurijk en gedrukt op verantwoord papier. Je weet wel, dat papier wat niet lekker aanvoelt tussen je vingers. Een nieuw blad wat eigenlijk één en al kleurrijke advertentie was van de plaatselijke ondernemers om je te herinneren dat ze er zijn en wat ze voor je kunnen betekenen.
Je bladert het door en in minder dan 10 minuten heeft het zijn weg afgelegd van bezorgd naar verwijderd. Er stond echter één verhaal in wat mijn aandacht trok.

Stevie Ray Vaughan

Een man, wiens foto erbij was geplaatst, vertelde over zijn overleden broer en hun beider liefde voor de gitarist Stevie Ray Vaughan. Daar werd mijn interesse gewekt.
Het verhaal ging over iets wat gebeurde wat eigenlijk niet meer toevallig kan zijn. Een krantenknipsel wat hij vindt nadat het huis van zijn broer was leeggehaald in een kamer die was opgeruimd en gestofzuigd, maar waar hij als laatste doorheen ging en wat precies daar voor zijn neus op de grond lag. Omgedraaid in eerste instantie zodat het voor hem op niets meer leek dan een snipper. Het was echter veel meer dan dat waardoor je het voorval niet weg kunt doen als ‘toevallig’.
Het deed me denken aan iets wat ik vorige week zelf meemaakte.

Toevallig

Mijn ouders komen uit Breskens, zijn daar in de jaren ’50 vertrokken en na vele adressen gehad te hebben terecht gekomen in Nederhorst den Berg waar ik ben opgegroeid.
Op de lagere school kwam het voor dat er werd gevraagd naar de geboorteplaats van je ouders. Ik kreeg dan steevast alle ogen op me gericht van mijn klasgenootjes alsof ze water zagen branden. Breskens? Nooit van gehoord. Waar is dat of, waar ligt dat? En vervolgens zat je helemaal in de achterlijke hoek want dan kwam Zeeland als antwoord. Niet dat ze het dan wel wisten maar de twijfel over je afkomst was gezaaid.
Het is me in mijn leven nu twee keer overkomen dat ik erachter kwam dat iemand die mijn interesse wist te pakken uit Breskens komt.
Twee keer dat ik zelf met opgetrokken wenkbrauwen zat en zei: ‘Hè, Breskens, lees ik dat goed?’

Breskens

Ter verduidelijking moet ik erbij zeggen dat ik Breskens nou niet als ‘Place to be’ zie en dat is heel persoonlijk want voor anderen is het een fantastische plek waardoor zij mij aankijken alsof ik niet spoor.
We zijn er als gezin natuurlijk op vakantie geweest in de zomer, maar wat vond ik het er doods. Er is strand en dat was naast de Bolussen het enige wat het enigszins goed maakte om er te zijn. Maar er zijn ook getijden. Je moet de hele tijd rekening houden met wanneer het hoogwater is want anders kun je het die middag gewoon schudden met zwemmen in de zee. Dan ben je op het strand maar zie je alleen maar een soort modder voor je, drab. Als je naar de overkant van die Westerschelde kijkt zie je Zoutelande liggen, de mooiste stranden van Nederland, maar jij zit met je kinderkontje op het strand van Breskens. Om maar eens een voorbeeldje te geven.
De twee weken die we er zaten waren meer dan genoeg en geen hoogtepunt om naar te verlangen voor het volgende jaar. Dat was hoe Breskens in mijn herinnering zat.

Fotografie

Met dat ik me op fotografiegebied aan het ontwikkelen ben en iets had gekocht, kreeg ik een mail met wat ondersteunende ideeën. Ik klikte het aan en kwam bij een gedeelte waarin fotografen uitleggen hoe een foto van hen tot stand is gekomen.
Ik scrolde er wat doorheen en werd gepakt door één foto. Wat een mooie foto en wat een bijzondere sfeer in die foto, was wat er bij me binnen kwam.
In een mum van tijd las ik wat de maakster ervan te zeggen had over de foto en ging naar haar site.

Stef Bos

Ik zag dat ze ook een boek had uitgegeven met Stef Bos. ‘Hé, Stef Bos, daar heb ik met het orkest meerdere keren mee gewerkt en een CD mee opgenomen waar ik graag naar luister. Aparte muziek en mooie teksten, aardige man. Grappig dat die twee elkaar hebben gevonden, dacht ik nog.
Ik kwam aan bij het stukje over haar en bijna als eerste staat daar dat ze uit Breskens komt.
Dat kan niet waar zijn. Dat is nu de tweede vrouw waar ik door ‘gepakt’ ben die uit Breskens komt. Met deze toevalligheid en de mate waarin haar foto’s mij aanspreken besloot ik haar een bericht te sturen, en daar is een leuk en erg positief bericht op terug gekomen.

Zij heet Lieke Anna en dit is haar site https://www.liekeanna.com

the Chronicles of Covid-XIX

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *