C’est si bon

Opeens komt zo’n nummer langs en worden mijn oren er naar toe ‘getrokken’ en ben ik geconcentreerd aan het luisteren. Een heerlijke melodie maar ook gezongen door een vrouw met een erg interessante stem, Eartha Kitt.

De sfeer van de jaren 50 die het oproept, een heel erg andere tijd. Of het beter was dan nu? Geen idee. Er is altijd wel iets wat beter kan maar ook dat zal nooit voor iedereen gelijk zijn.

Ik probeer me zo min mogelijk ermee bezig te houden en houd me liever met muziek en het beeldende ervan bezig.

Ik weet niet van tevoren wat ik kan verwachten met dat ik buiten en in het openbaar zomaar een liedje ga staan spelen. Ik bereid me altijd op het ergste voor maar tot dusver zijn de reacties altijd positief. Er stonden deuren en ramen open en mensen kwamen naar buiten. Een moeder trok haar twee kinderen naar buiten en ze stonden met plezier te luisteren. Lief.

Op de brug deden auto’s hun best om ons ruimte te geven en de opname zo min mogelijk te storen. Ik vind het omgevingsgeluid van een voorbij rijdende auto wel leuk erbij. Met mijn keus om buiten te spelen mag het ook duidelijk zijn dat het buiten is. Het hoeft allemaal niet zo opgepoetst te zijn.

Een man op zijn kantoor op de eerste etage trok subiet zijn zonwering omhoog bij het horen van de eerste klanken. Even later kwam er een lieve viervoeter me van achteren af verrassen.

Grappig allemaal.

Voilà, mijn versie van C’est si bon.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *