Paulien Cornelisse, Marianne van den Heuvel

Dat het ineens je ding is, hoe leuk is dat?

October 31, 2018

Enkele jaren geleden schreef Paulien Cornelisse het boekje: ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’.

Het boekje heb ik niet gelezen maar de titel vond ik erg grappig, goed getimed met hoe er op dat moment werd gesproken. Tegelijkertijd riep het al zoveel gruwel bij me op dat ik ook geen enkele behoefte had om het boekje te gaan lezen. De strekking was me wel duidelijk. Kan natuurlijk dat ik er volkomen naast zit, jammer dan. 

Stopwoorden, ik vind het lelijke dingen en je neemt ze op één of andere manier razend snel over en voordat je het weet zitten ze in je eigen taalgebruik en moet je echt moeite doen om er weer vanaf te komen. 

‘Zeg maar’ is er één die ik lastig weg krijg. De haarlemmerolie binnen mijn manier van praten die me ook even denktijd geeft om te formuleren wat ik wil gaan zeggen. 

Of: ‘zeg eens wat’, ‘ik zeg maar wat’, ‘gewoon’ of  ‘nou, gewoon’ en ‘weet je wel’ is ook een hardnekkige.

Bij het luisteren naar een ander pik je ze zo op en ik denk dat de televisie en radio hier ook een aardige duit in het zakje bij doen.

Soms roepen ze ook wel een vriendelijke sfeer op rondom de persoon die dat specifieke stopwoord gebruikt.

Sinds een paar jaar hoor ik vooral vrouwen veel zeggen; ‘hoe leuk is dat?’ Dit wordt ook vooral op een heel vriendelijke, meisjesachtige manier gezegd (en soms zelfs door enorme bitches. Stel er je zo’n zeikerig stemmetje bij voor, een trut van een wijf en het plaatje is compleet) Misschien, en dat schiet me nu pas te binnen, is het zelfs iets wat we hier in het Gooi veel horen. 

Ik kijk al enige jaren geen televisie meer (pure luiheid door niet verlengen van een abonnement en het bevalt goed) dus kan dat niet verifiëren maar hoor dat graag te zijner tijd van u.

Zou het nou ook met policor-gedrag te maken hebben dat we ervoor kiezen om dit in ons taalgebruik op te nemen? Niet meer durven zeggen dat we iets leuk vinden en er dus maar een vraag van maken? Ik heb er op gelet en doe dit nog steeds en ik heb het ‘hoe leuk is dat’ (en vul in plaats van leuk vooral elk ander bijvoeglijk naamwoord in) nog maar weinig door mannen horen gebruiken en gelukkig maar. 

Elke keer als ik iemand deze redelijk nieuwe uitlating in de vorm van een vraag hoor doen ben ik geneigd om tegengas te geven. De tegenreactie zou waarschijnlijk zijn dat de vragenstelster het zo niet bedoelt. Ook zo’n typisch vrouwen ding om de hele tijd sorry te zeggen (het liefst zelfs om een zin mee te beginnen: ‘sorry hoor, maar ik vind toch echt dat…) of zichzelf uit te leggen. 

Zo’n tegengas actie zou als volgt kunnen verlopen.

‘Hoe leuk is dat?’

‘Weet ik veel. Weet je het zelf niet?’ of ‘Moet ik daar het antwoord op geven?’

Of.

‘Hoe leuk is dat?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Nou, dat is toch leuk?’

‘Waarom zeg je dan niet gewoon dat je het leuk vindt?’

Dat doe ik natuurlijk niet want met dat ik het hier schrijf en het eens nalees wordt direct duidelijk hoe de sfeer verandert van neutraal positief naar kritisch en misschien zelfs cynisch. 

Nee, laat maar, want sorry hoor, ik wil het hier zeg maar, wel gewoon gezellig houden, weet je wel?

Want gezellig is wel echt mijn ding, hoe leuk is dat?

Brrrrr…..

Dank Paulien voor de voorzet van bovenstaande zinnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *