De wereld van indianthrene blauw, phtalogroen en krapplack,

Oftewel de wereld die hobby heet.

Op de middelbare school kon ik in mijn vakkenpakket de keus maken voor talen, geschiedenis en tekenen. Het werd ook wel het pretpakket genoemd. Het is een korte periode geweest dat je eindexamen kon doen zonder het verplichte wiskunde. Voor mij is dat een redding geweest want de wereld van cijfertjes komt niet bij me binnen. Als ik iets moet optellen of een andere actie mee moet doen dan vertaalt zich dat in mijn hoofd via klank naar een patroon, een patroon wat kan wisselen. Veel meer kan ik er niet van maken en dat heb ik lang jammer gevonden maar ik heb me erbij neergelegd. Ik doe het via gevoel en daar kom ik een eind mee maar cijfertjes schijn je toch wel exact te moeten doen.

Dat zogenaamde pretpakket hield in dat ik me het schompes heb gelezen om die boekenlijsten af te werken in 4 talen. Nu vind ik lezen heerlijk om te doen maar daarnaast heeft het een minpuntje waar ik in die tijd veel last van had, er gaat nogal veel tijd inzitten. En tijd had ik ook vooral nodig om in mijn viool te stoppen want tegelijkertijd met een eindexamen was ik bezig met het studeren voor mijn toelatingsexamen voor het conservatorium in Amsterdam. Een drukke tijd waar je je achteraf bij kunt afvragen hoe je dat allemaal in een dag gepropt kreeg.

Tekenen zat dus ook in dat examenpakket. Ik vond mezelf niet de beste tekenaarster. Bij een vak als tekenen is dat ook nog eens erg zichtbaar maar goed, ik moest er een examen in afleggen. Verschillende materialen en onderwerpen kwamen voorbij. Stillevens, portrettekenen met poseren voor elkaar met houtskool en veel schetsen maken. Ook kwam er een stukje natuur in voor. Naar buiten met een bord waar een vel aquarelpapier op was bevestigd. De opdracht was om een plek te kiezen en je gang te gaan met aquarelverf en techniek en daarbij vooral op de lichtval te letten. Op dat moment gebeurde er wat met me. Het was alsof ik iets ineens op een andere manier ging zien.

Nu, na ruim 37 jaar ben ik weer bij aquarel uitgekomen. Via de betere kleurpotloden met goede pigmenten en bijzondere namen van deze pigmenten ben ik tussen mijn oude spullen gaan kijken wat ik nog had bewaard van toen. De aquarelverf die ik heel lang heb bewaard kon ik niet meer terugvinden, die zal een verhuizing of opruimbeurt niet hebben overleefd. Wel vond ik nog wat speciaal papier.

Aquarelleren oftewel verven met waterverf heeft iets magisch. Het water maakt de pigmenten los waardoor deze een eigen leven gaan leiden. Met het juiste papier waarop je deze magie laat gebeuren kun je dit in banen leiden die jij in gedachten had maar je hebt de hele tijd met water en lucht te maken en drogingstijd wat je kunt gebruiken of wat jou gebruikt. Op het moment dat jij je penseel in water doopt, dit door de verf haalt en een streek op een droog of misschien nat vel papier zet begint er iets te leven.

Het is een beetje als sier vuurwerk. Je steekt het aan en in een korte tijd komt er ineens iets tot leven wat een ‘oh’ en ‘wow’ bij je losmaakt.

Toen ik iemand hier laatst over vertelde kreeg ik de vraag wat ik ermee ging doen.

‘Niets, helemaal niets. Deze hobby blijft precies dat en ga ik niet meer vertalen naar werk.’

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *