Engelbert Humperdinck, Marianne van den Heuvel

Drie uur

December 3, 2018

Een uitje van de laatste jaren is een bezoek aan het concert Max Proms wat omroep MAX in december geeft met het Metropole Orkest. Jarenlang heb ik er zelf aan meegewerkt en kon ik genieten van de artiesten van weleer die waren uitgenodigd. Artiesten als Tavaris, the Pointer Sisters, Gloria Gaynor en Engelbert Humperdinck, om er maar enkele te noemen. Die laatste is overigens de veroorzaker van dat ik met de artiest met wie ik heb gewerkt op de foto wilde, iets waar ik pas laat achter kwam waardoor de opbrengst aan foto’s bijzonder klein is gebleven. De insteek hiervoor was wel een muzikale, namelijk het geraakt worden door hoe de man toen nog steeds zong. Kwaliteit.

Engelbert Humperdinck en Marianne

Wat ik aan dat programma altijd erg flauw vond was het proosten met alle aanwezigen in de zaal. Bij binnenkomst wordt er een plastic zak overhandigd waar onder anderen een flesje lauwe prosecco en een plastic champagne glas in zitten. De presentator van het programma bereidt het publiek goed voor dat ze moeten wachten met het openen van het flesje tot het moment dat er ‘twaalf uur’ wordt gevierd.

Alle artiesten, presentator en publiek staan met een glas bubbels en het orkest krijgt niets. Zo flauw vond ik dat en ook een gemiste kans want dat had er toch nog feestelijker kunnen uitzien. 

Toen ik het orkest heb verlaten was dit feestje wel een feestje wat ik eens vanaf publiekskant wilde meemaken, al was het maar om zelf eens dat flesje prosecco te kunnen nuttigen, en dat heb ik nu meerdere keren gedaan. 

Dat maakte dat ik op 1 december jl. in de Jaarbeurs zat met de twee vrienden met wie ik dat al jaren doe. Deze keer zaten we het verst weg van alle keren en er waren helaas ook minder schermen aanwezig om datgene te volgen wat er op het podium gebeurt. Jammer dan, maar lol hebben we wel gehad.

Ook bij dit concert gaat het zo langzamerhand meer om de lol met de mensen die je om je heen hebt dan dat je enorm aan het genieten bent van wat er op het podium gebeurt. Horen doe je het toch wel want het wordt hard genoeg de zaal ingestuurd.

We zaten op de drie na hoogste rij in het midden van de rij. Het was een hele klim waarbij je goed moet opletten dat je plaats gaat nemen in de juiste rij, iets wat niet iedereen lukt. Mensen moeten gaan staan om hen te passeren om je plek te kunnen bereiken. Raar genoeg wordt je door sommige mensen hier moeilijk bij aangekeken alsof ze niet snappen dat je niet over ze heen kunt springen. Zuchtend staan ze dan zo langzaam mogelijk op.

Op tijd als dat we waren, hebben we dat schouwspel meerdere keren genoeglijk bekeken. Van rechts kwam er een groep van 4 vrouwen aan dus al die mensen naast mij moesten gaan staan maar aan de andere kant van ons was nog maar één stoel leeg. Met dat het passeren toch al niet al te snel gaat, met de weinige ruimte die je hiervoor hebt, kun je met gemak een gesprek beginnen. Ik vroeg dan ook aan de dame of ze wel in de goede rij zat. Dat zat ze dus verheugde ik me alvast over de opschudding die zou gaan ontstaan want ik hoorde haar ook zeggen dat er mensen op hun plekken zaten en hoe dat nou kon. In de rij voor ons waren nog vier plaatsen naast elkaar vrij, het kon dus vrij makkelijk worden opgelost maar dan moesten de dames allemaal wel even pootje lichten om over de stoelen heen te stappen en een rijtje lager plaats te nemen.

Kort hiervoor had de vriend met wie ik was een ouder dame geholpen met deze gevaarlijke exercitie. Met één been was ze al veilig geland op de lagere rij maar haar andere voet zat vast tussen twee stoelleuningen. Het zag er heel raar uit en ik moest me inhouden om niet in lachen uit te barsten want deze positie met haar benen had ze al lang niet meer ingenomen zat ik te bedenken. Dat moet haar zeker spierpijn de volgende dag hebben opgeleverd. Mijn vriend moest haar voet pakken en omhoog trekken om haar voet los te krijgen. Een gekke toestand, gelukkig droeg ze een lange broek.

De vier dames kozen ook eieren voor hun geld een staken pootje over naar de lagere rij, iets wat hen beter af ging.

Vaak is er in dit concert ook belangstelling voor een jeugdig talent. Deze keer was dat een violiste van elf jaar. Helaas was haar aandeel zeer beperkt en mocht ze alleen meespelen in een kerstliedje en een ander liedje naast een zangeres. In het kerstliedje was de violiste nog te horen in een klein stukje solo maar in het andere liedje was ze totaal niet te horen en zag je haar dus alleen maar bewegen. Heel jammer want datgene wat ik wel gehoord heb was bijzonder indrukwekkend en werd gespeeld met een prachtige toon. Nog voordat het gevraagd werd kon ik het antwoord al geven op de vraag van wie dit meisje les zou hebben. De andere obligate vraag die werkelijk altijd wordt gesteld is hoeveel ze studeert per dag.  Drie uur doet ze dat, elke dag. 

Achter me hoorde ik een jonge man hierop reageren met dat dit toch niet zo bijzonder is want hij werkt ook acht uur per dag. 

Ik kon mijn mond gelukkig nog net houden want het was niet echt de plek noch plaats om het verschil tussen werken en viool studeren eens vakkundig uit te gaan leggen. Wat overbleef was mijn verbazing over hoe ontzettend onderbelicht het nog steeds is wat het inhoudt om een instrument te bespelen en zeker op het niveau van dat meisje en dat is precies hoe het vak wordt gewaardeerd en weggezet.

Het ene moment krijg je een staande ovatie van een volle zaal en het andere moment weet datzelfde publiek niet hoe snel ze weg moeten komen uit die zaal waarbij ze jou, met je kwetsbare instrument van duizenden euro’s in je handen, het liefst de verdrukking induwen.

Jammer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *