Een heel duur woord

Hoeveel ben je bereid te betalen voor een risico van 5% wat je loopt? 5% van de 100 dat je dit zal overkomen. Anders gezegd, 95% kans dat het je NIET overkomt. Wat wil je daarvoor betalen?

Verzekeringen lachen zich rot want het brengt hen vele euro’s in het laatje. Ook weer gebaseerd op angst voor iets wat we niet willen, wat we willen voorkomen en ons veilig bij voelen om daarvoor te betalen. Sommige verzekeringen zijn spotgoedkoop dat je niet snapt dat jouw klap voor dit luttele bedrag kan worden opgelost. Daar zit hem natuurlijk ook de truc.

Ik had een collega die ging scheiden. Ze kwam alleen te wonen met haar drie kinderen en vertelde eens dat haar vader haar als eerste het advies gaf om al haar verzekeringen te schrappen. Daar waar kon natuurlijk. Ik keek hiervan op want zelf had ik daar nog nooit over nagedacht. ‘Dat betalen we zelf wel mocht het gebeuren’, was het antwoord van haar vader.
Het zette me aan het denken en wat direct bij me binnen kwam was hoeveel geld mij dit zou schelen, iets wat ik goed kon gebruiken met dat ik in hetzelfde vaarwater zat, hoewel met één kind minder. Natuurlijk ben ik mijn eigen verzekeringen doorgelopen en heb daar eens heel dapper over nagedacht.
Hoe vaak is er een ruit bij me gesneuveld?
Hoe vaak is er brand bij me uitgebroken, hoewel ik toch graag mijn kaarsjes aansteek?
Hoe vaak is er iets van me gestolen of is er door mijn (kinderen’s) toedoen iets gesneuveld bij anderen?
Hoe vaak is het mis gegaan met mijn bezittingen die ik tijdens een reis bij me heb of ben ik in het buitenland in een ziekenhuis beland?

Het eerste wat bij me bovenkomt en waar ik mezelf goed wakker bij moet houden is; ‘ja maar wat als?’
En precies dat is het woordje waar het om gaat. ALS

Er is nog een beroepsgroep die enorm blij is met dat woordje ‘als’ en wat hun portemonnee fantastisch vult, dierenartsen.
Ik had eens een hamster gekocht voor één van mijn kinderen. Het is een schattig beestje en in de dierenwinkel liep hij daar zo leuk rond met die kleine bruine oogjes in zijn draairad. O, wat was hij schattig. Een levende knuffel en ik liet me overhalen. Het beestje was ook niet duur wat de complete zinloosheid van de aanschaf van iets wat vooral leuk doet als jij je ogen dicht hebt, enigszins verzachtte.
Binnen korte tijd deed het beestje nog maar één oog open en hoorde ik de ongeruste en verdrietige stem van mijn dochter. Met de niet aanwezige kennis die ik van dat soort dieren heb liet ik me verleiden om een dierenarts op te zoeken.
Beestje weten in te pakken, hij was ook nogal bijtgraag en met z’n allen naar de dierenarts. Daar zaten we, in de wachtruimte, met iets wat in een dichte vuist past.
Een korter consult heb ik nooit meer meegemaakt.
Er was niets aan te doen, dat kwam wel vaker voor bij dat soort beestjes en dat antwoord stond gelijk aan €12,-, af te rekenen voordat ik het pand zou verlaten. Ik voelde me enorm bekocht want de aanschaf van het beestje was zelfs lager geweest. Nu is die €12,- nog heel erg overzichtelijk want daarna heb ik wel andere bedragen voor zieke katten mogen betalen. Bedragen die ik gelukkig kon betalen en waar elke keer het woord verzekeringen en die collega door mijn hoofd gingen.

Dood gaan is het ergste wat je kan overkomen want dan stopt het hier op aarde. Dat is wat waard waarmee je doodgaan tot het uiterste wilt proberen uit te stellen dus.

Je verzekeren tegen een ziekte kan (nog) niet, alhoewel een inenting zou kunnen aanvoelen als een verzekering. Iets waarvan gezegd wordt dat het ons gaat beschermen tegen het percentage waarmee ik dit stukje begin.


Statistieken en percentages schijnen weer erg vatbaar voor manipulatie te zijn, maar voor mij staat als een paal boven water dat elke keer als ik een reclame voor een verzekering langs hoor komen ik de prijs van het woordje ‘als’ nog steeds zie stijgen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *