Een heerlijke reden voor kunst

(soon violisteschrijft.com will be changed into violinamore.com)

Iemand vroeg me eens: ‘wat gaat er nou door je hoofd als je aan het vioolspelen bent?’ Het leuke van de vraag vond ik vooral dat ik daar echt even bij stil moest staan om over na te denken.
Bij het instuderen gaan mijn gedachten vooral naar de technische details die ik onderweg tegen kom en me eigen moet maken. Daarna gaat het over het verhaal wat de muziek vertelt.
Er is een groot gemeengoed waarop vooral klassieke muziek wordt ‘verteld’. Deel van dit gemeengoed is de manier waarop een leraar het doorgeeft aan zijn leerling. Interessant wordt het pas om te horen hoe die leerling hier zijn eigen versie van weet te maken. Een proces wat op zeer subtiele manier verloopt en te horen is. Je moet er echt naar luisteren wil het je opvallen.

Een lied spelen waar een tekst bij gemaakt is, dat is muziek en verhaal hand in hand en meer dan dat.

Toen ik ‘ I am a stranger here myself’ van Kurt Weill voor het eerst hoorde zette de muziek me in eerste instantie op het verkeerde been. De muzikale verhaallijn stopte niet op het punt waar ik dat verwachtte. Daarna kwam er zo’n opleving in het lied wat leidde tot een grote gil om elke keer te eindigen met ‘ I am a stranger here myself’. Ik was verkocht.

Ik ben het lied gaan opzoeken, de tekst gaan lezen en de toedracht te weten gekomen waarom de musical er is gekomen.

Hoe verzin je het, een standbeeld wat tot leven komt en verliefd wordt in de vorm van de godin Venus, godin van de liefde. Hiermee de opvattingen over liefde tussen mensen op de hak nemend van de Amerikaanse maatschappij in die tijd. Een kunstzinnige manier van protesteren en wat heerlijk dat hier kunst uit ontstaat.

Vooral de melodie en tekst inspireerden mij om hier iets mee te doen.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *