Klaproos, schilderijborduursel, Marianne van den Heuvel

Everything fades away

Een stuk tekst uit een liedje van Mariah Carey en het schoot me zomaar te binnen toen ik wegliep van een bezoek aan mijn moeder.

Raar, dacht ik. Wat raar dat me dit nu te binnen schiet maar het kwam precies overeen met wat ik aan mijn moeder zag.
Mijn moeder met een sterk en scherp geheugen wat haar aan het verlaten is. Een diepergaand gesprek volgen kost haar zichtbaar energie. Het vermoeit haar, de concentratie neemt af en daarmee ook haar interesse om het gesprek te willen volgen. De interesse te willen opbrengen om het adequaat te kunnen volgen.

Ik merk dat ik me hier al een tijd op aan het aanpassen ben. Het gebeurt allemaal heel subtiel. Hoeveel kracht heeft haar stem in haar groet naar mij als ik binnenkom? Hoe is haar oogopslag, de kracht en bereidheid van haar glimlach?
Opstaan om een kleinigheid te doen als het sluiten van een deur, iets wat maar 5 passen bij haar vandaan is, kost een enorme hoeveelheid energie waar ze totaal door van de kaart is. Een raam sluiten zit er niet meer in of andersom, het openen ervan. Ze neemt het allemaal voor lief en het is afhankelijk van de aanwezige energie die dag.

Energie wat zo lekker neutraal klinkt in onze taal want als je het in het Engels zegt en het spirit noemt kan iemand ‘very spirited’ zijn en daarmee veel energie hebben. Dat woord spirit roept in het Nederlands toch weer een ander beeld op en als je niet oppast kom je in het spirituele terecht. Van spiritueel is het niet meer zo’n grote stap naar de ziel, jouw ziel, dat waar je bezield door bent, wat je raakt en waar je graag energie in steekt.

Deze week heb ik het ontzielde lichaam van mijn moeder helpen aankleden. Ze was na haar overlijden op woensdag 15 mei overgebracht naar de uitvaartverzorger waar ze in bewaring werd gehouden. Ik wist dat ik naar haar lijk zou kijken en mijn moeder daar niet meer in zou zitten.
De persoon die me begeleidde vroeg me of ik een moment alleen met haar wilde hebben en dat wilde ik. Al was het maar om mezelf langzaam naar haar toe te laten gaan. Langzaam het beeld op me te laten inwerken en me te realiseren dat het voorbij was. Al haar enorme lijden van dit afgelopen jaar waarin ik op mijn manier heb meegeleden. Voorbij.

Ik zag haar liggen. Haar oude en verkleurde handen met wat gebogen vingers lagen kruislings op elkaar en op haar buik. Die ontzettend kundige handen waren klaar en gaan nooit meer iets doen, iets hoeven vasthouden.

Ik keek naar haar gezicht en voelde een enorme opluchting bij me opkomen. Haar gezicht zag er zo heerlijk ontspannen uit. Geen pijn meer, geen uitzichtloosheid meer van dat moeten volhouden en ik werd blij.

De reis die we maken in het leven waarbij alles vervaagt en niets hetzelfde blijft.

‘Everything fades away and nothing stays the same – Mariah Carey.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *