Borduurwerk van provincie Zeeland.

Frivolité

Tijdens de uitvaart hoorde ik mijn moeder een bijzondere vrouw worden genoemd. Het zette me aan het denken. Wanneer ben je een bijzonder mens en heb ik dat zelf ook zo ervaren?
Mijn moeder was gewoon mijn moeder voor me. Een moeder die je accepteert als moeder omdat je er geen andere hebt. Dit is haar en daar moet je het mee doen. Dus in die zin vind ik mijn moeder geen bijzonder mens wel kon ze heel veel.

Borduurwerk van provincie Zeeland.
Borduurwerk van de provincie Zeeland met tekst in Latijn

Met het intensieve contact wat ik sinds het overlijden van mijn vader in 2010 met haar heb gehad, wilde ik hier wat over zeggen tijdens de uitvaart. Naast dat mijn moeder een gelovige vrouw was, was ze ook gewoon een mens me wie ik te maken had en waar van alles over te vertellen is.
Na het overlijden van mijn vader zijn me andere dingen gaan opvallen van mijn moeder zoals de manier waarop zij een verhaal kon vertellen.
Als mijn vader een verhaal vertelde, iets wat hij op een zeer smakelijke manier kon, dan zaten daar veel contrasten in. Contrast tussen rijk en arm, mogelijkheden en onmogelijkheden, recht- en onrechtvaardig of hiërarchie om maar iets te noemen. Het pakte me altijd alsof ik een spannende film aan het bekijken was.
Mijn moeders verhalen werden anders verteld. Die waren precies en zaten vol nuances en details als een groot schilderij waar je naar keek en wat voor je ogen werd ingevuld en steeds duidelijker werd. Of zoals één van haar vele borduurwerken.
Achter een groot borduurwerk zit een logistieke opbouw. Als eerste hangt de moeilijkheidsgraad af van de fijnheid van het kruissteekje. Daarna is het uitrekenen waar je moet beginnen zodat je aan het eind niet door je garen heen bent of dat je ergens schuin in een hoek van je doek uitkomt en nog niet klaar bent met wat er geborduurd moet worden.
Mijn belangstelling heeft dat nooit kunnen pakken maar dat het een precisiewerkje is, dat kon ik wel zien.
Naast borduren was er haken en breien wat doorging als ontspannend werkje naast het kleding maken, wat ze voor ons als kinderen en zichzelf deed. Iets waar wij overigens zo snel mogelijk uit wilden, uit die zelfgemaakte kleding want dat was niet stoer. Een broek, rok of bloes duurde hooguit een dag om te maken. Dat kon je dan de volgende dag al aan. Leuk of niet.

Detail uit borduurwerk van provincie Zeeland. Tekst in latijn.
Detail van borduurwerk

Hiernaast had ze nog de meer specifieke handwerken wat ze kon zoals kantklossen, richelieu borduren, macramé wat niet in verhouding staat tot iets als kantklossen in moeilijkheidsgraad. Ook frivolité kon ze, een vorm van kantmaken met een spoeltje in je ene hand en een draadlus in de andere. Lussen die je aantrekt en op door’borduurt’. Dat kant kun je gebruiken voor langs een kraag of je kunt er een kleedje mee maken. Op alle tafels en kasten lagen er bij ons thuis wel kleedjes en soms stond er weer iets bovenop zo’n kleedje. Dat was ook precies de reden dat ik geen interesse had om dat ook te leren want wat moet je ermee?

kleedje van frivolité

Handwerken, wie doet het nog?

Het was één van de dingen waarin mijn moeder bijzonder was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *