Gelijksgestemde gek

De lerares scheikunde reageerde eens op een leerling die zei dat iets stonk met: ‘stinken is voor iedereen persoonlijk, in de scheikunde spreken we dan van een kenmerkende geur.’ Een heerlijk politiek correcte term in een tijd dat dat begrip nog niet was uitgevonden.

Politiek correct

Met muziek kreeg ik hier ook mee te maken. Er kwam wel eens muziek voorbij waar ik mijn collega’s in superlatieven over hoorde praten en wat mij niets deed. Ik had op dat moment twee dingen kunnen doen, zeggen dat ik er geen reet aan vind en volkomen voor gek verklaard worden, iets wat ik dus niet heb gedaan of het tweede, mond houden, luisteren, opletten en hopen dat het aan niet aanwezige kennis lag dat ik er geen reet aan vond.

Ondertussen ben ik wat verder en heb ik vertrouwen in datgene wat ik mooi vind en ook hetgeen me niet aanspreekt, want dat is de ‘scheikundige’ manier om hier neutraal mee om te gaan.

Wende Snijders

Het moment dat we voor de eerste keer met Wende Snijders gingen werken is een mooi voorbeeld hiervan. Ze kwam nog net niet de studio inhuppelen maar was zo vrolijk als wat, alsof zij de volgende was die in de speeltuin van de hoge glijbaan mocht. Ook had ze een hoog ‘Sandy uit Grease’ gehalte. Blonde, hoge paardenstaart en kort wiprokje. Op de lessenaar stonden Franse Chansons. Dat roept een gevoel bij me op en of dit meisje dat gevoel zou weten in te vullen, daar was ik erg benieuwd naar.

En hoe, zou ik willen zeggen. Tijdens dat ze aan het zingen was werd ik zo geraakt door hoe ze dat deed. Het klonk zo puur, recht vanuit haar ziel zonder gemaniëreerde techniekjes die het een bepaald sausje moeten meegeven. Niets daarvan. Puur hoe de muziek en tekst haar raakten gaf ze het weer. Ik merkte dat mijn manier van spelen zich hiernaar ging aanpassen om het te ‘tunen’ als in op dezelfde golf terecht komen.

Visconti

Kort daarna sprak ik haar over een interview waarin ze vertelde dat ze een Visconti vulpen van haar ouders had gekregen, of ze die pen nog steeds had. Ze pakte haar tas en liet hem me zien. Ik kende het merk niet maar als liefhebster van een vulpen pik ik zoiets op als dat in een interview aan de orde komt.

Vulpen

Sinds de eerste keer dat een vulpen de weg naar mijn vingers heeft gevonden ben ik gefascineerd door zo’n pen. Een pen waar je een dop vanaf draait, waar een speciale punt op zit met twee tandjes tegen elkaar. Dat hele systeem wat meestal aan het zicht is onttrokken van hoe de inkt getransporteerd wordt naar die punt en dat daar precies genoeg inkt uitkomt zodat je vlekkeloos kunt schrijven. Inkt ook die je ziet opdrogen. Voor mij een magistraal iets waar ik gefascineerd naar kan kijken.

De vulpen is in mijn leven gebleven, vele modellen zijn er ondertussen gepasseerd. Twee jaar geleden kwam er een model onder mijn ogen waar ik geen weerstand aan kon bieden en met deze lieveling schrijf ik nog steeds hoewel zich daar een probleempje bij voordeed. Ik had steeds minder te schrijven met de hand. Of zoals dat in het Engels zo mooi heet, fine handwriting. Ja, jemig wat ga je dan schrijven. Zo een beetje ‘ins Blauwe hinein?’ Daar had ik niet zo snel een invulling voor maar dat is opgelost onlangs.

Inkt

Met dat ik weer aan het schrijven ben en die hele fascinatie tussen mijn vingers en onder mijn ogen zie plaatsvinden kreeg ik behoefte aan een andere kleur inkt.

Ik dacht simpel een ander kleurtje te kopen en het liefst in een kleine hoeveelheid. Ik kwam echter op een site terecht, een soort vulpenwalhalla met alles wat hieromheen speelt. Een flesje inkt zei u?
Na in een uur alles bekeken te hebben moest ik gaan kiezen en dat was een aardige opdracht. Wat ik voorbij zag komen waren de mooiste kleuren inkt en flesjes waarvan ik bijna niet kon geloven dat daar ‘alleen’ maar inkt in zat. Het was meer een flesje voor een jaren oude likeur geweest. Prachtig glas en een verzegelde dop geheel en al in stijl. Zo’n flesje vraagt erom om op een prachtige plek te worden neer gezet.

Jacques Herbin, rouge hematite, anniversary bottle

Maki-e

Ik heb me een week ondergedompeld in wat er zo op vulpengebied speelt. Dat is heel veel. Het is een wereld met verzamelaars en zeer kostbare stukken. Japanse kunstenaars in het gebruik van specifieke laksoorten en inleggen van parelmoer. Dit wordt dan weer met goud bestrooid om weer zorgvuldig met diamantpoeder te worden gepolijst. Met deze technieken wordt de pen bewerkt. Een maand met zo’n pen bezig zijn is niets en daar is de prijs ook naar. Maar ook vernuftige systemen waarbij de punt zich in het lichaam terug trekt als bij een balpen. En ik kwam een gelijk gestemde gek tegen die meerdere e-boeken heeft geschreven waar de ‘vulpenbijbel’ er één van is.

Fascinatie

Het was alsof iemand mijn fascinatie met het schrijfinstrument onder woorden bracht met dezelfde liefde hiervoor en rechtstreeks mijn ziel binnendrong. Het raakte me, we waren ‘in tune’.

Ik ben niet gek dacht ik nog. Ik ben alleen maar vulpen-gek.

ps. ik kan wel zien dat de computer geen vriend is van de vulpen want elke keer dat ik het woord vulpen typ wordt dit veranderd in tulpen. ‘Mooi niet, vriend. Dit gaat over een heuse VULPEN.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *