Rozengeur

Genoeg te snuiven hier

Het is enige tijd geleden dat ik mijn wandelingetje naar het bos heb gemaakt. Ik was ermee gestopt vanwege het bijna file lopen, afstanden checken, mensen ontwijken en nog meer van dit soort absurdistisch gedrag. Het deed me allemaal geen plezier meer en ik heb de tijd gebruikt voor alternatieven.

Deze week ben ik er weer eens aan begonnen, met een voorzichtig gevoel om niet direct een volgende teleurstelling op te lopen.

Mijn buurt uitlopen gaf goede voortekenen. Niemand op straat, zoals ik gewend was van de goede, oude tijd. Dit bleef ook zo en ik kon mijn geluk bijna niet op.

De prachtige landgoederen, ook wel lustoorden, ontstaan in de VOC tijd wat niets meer en tegelijkertijd iets is wat geschiedenis heet. Een gedenkteken aan wat in dit geval eeuwen achter ons ligt. Je kunt ervan zeggen wat je wilt maar het feit dat het er nog steeds staat wil toch ook zeggen dat het een knap stukje vakmanschap in het neerzetten ervan is. Waardig om te restaureren en in goede staat te houden.

Het landgoed waar ik was heet Gooilust. Het heeft een mooi stukje bos erom heen liggen en een siertuin. Ik wist van deze siertuin af maar had hem nog nooit bezocht omdat hij in de winter altijd dicht is en de tijden dat hij open is, ook sporadisch zijn.
Ik zag de deur openstaan wat op zich nog steeds niets betekent want daarna komt pas de echte toegangsdeur naar de tuin. Deze stond nu echter ook open!
Er zat een oude vrouw op de grond met haar benen wijd. Tussen haar benen was ze bezig met onkruid te verwijderen tussen de steentjes.
Ik vroeg haar of de tuin open was en het antwoord was nee maar ik mocht wel even een rondje lopen in de tuin. Veel meer dan dat was ik er toch niet van plan dus ik pakte mijn kans waar.

Ik had een niet al te grote binnentuin verwacht maar het is veel meer dan dat. Een klein park is een betere omschrijving en het ligt vol met prachtig aangelegde paadjes, vijvers, een bruggetje, oude bomen, een appelboomgaardje en perken met verschillende planten.

Er liepen meerdere, oude mensen rond die met onderhoud bezig waren in de tuin.
Ik zag een weelde aan bloeiende bloemen en kwam bij een rozentuin aan.
Bij het kijken naar hoe de knop van een roos is opgebouwd krijg ik al allerlei romantische gevoelens. Ook al ruiken zo nog maar sporadisch, ik steek toch elke keer mijn neus erin en ik werd verrast met de mooiste verrassing die dag. Er zat een heerlijke geur aan de roos. Een echte rozengeur van hoe dat in mijn gedachten nog aanwezig is.

Ik ging me met een klein gebaar enorm te buiten aan het ruiken. Met gesloten ogen en twee open neusgaten tussen de tere blaadjes mijn longen volzuigen met deze verrukkelijke geur, en tevens mijn herinnering van een nieuw vernisje ten opzichte van de rozengeur voorzien.

Ik kan even een klein momentje in een olfactorisch nirwana geweest zijn want ik had de vrouw niet zien of horen aankomen. Ze liep ietwat achteloos achter me langs in haar vale tuinbroek en grijs wordende, gekreukelde haren, haar handen vol met tuingereedschap.

‘Er is hier genoeg te snuiven’, zei ze in het voorbij lopen.

Ik onderdrukte een lach bij het beeld wat bij me binnen kwam bij ‘snuiven’ en de prachtige plek waar ik me bevond.

Ik had mijn filmapparaatje bij me dus besloot te filmen wat ik zag. Toen ik vandaag aan het monteren wilde beginnen zag ik dat er weinig te monteren viel omdat het apparaatje niet op video stond maar op foto. Nou ja, dat zijn van die fouten die je niet nog eens maakt. Gelukkig was de fout hier geen drama. Tevens weer een oefening in het editten om toch ook hier nog iets van te maken.

De siertuin is de komende tijd open op dinsdag- en zaterdagmiddag vertelde de onkruid wiedende vrouw me.

Landgoed Gooilust aan het Zuidereinde in ’s Graveland.
Je kunt er met de fiets of lopend ook komen vanuit Hilversum via het Corversbos. Allemaal even mooi.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *