Helleborus

Het leven is één…

en als je nu dacht dat je het goed had met de zin af te maken met ‘ groot pijpkaneel, iedereen zuigt eraan en krijgt zijn deel, dan is dat nu slechts ten dele nog waar.
Om met het positieve gedeelte te beginnen van welk deel dan inderdaad nog waar is, dan is dat het zuiggedeelte. Er wordt vele malen minder aan elkaar gezogen of slechts aangezogen want dat levert inderdaad een deel op en dat deel dient nu achter een lapje uw eigen deel te blijven.

Afstaan

Helaas is dat positieve gedeelte direct ook als negatief te ervaren want je kunt zuigen wat je wilt aan de figuurlijke kant, maar krijgen doe je steeds minder. Nee, het krijgen wordt steeds meer omgedraaid in geven dan wel afstaan. En wat je tegenwoordig allemaal en steeds meer moet afstaan dat mag ieder voor zich invullen, maar maakt dat voor mij bovenstaande spreuk volledig is veranderd.

Botsauto

Het leven is één groot botsautootjes paradijs geworden. De beste bestuurders waren altijd die stoere jongetjes die hun tijdelijke autootje van rechts naar links en in de rondte slingerden en alles wisten te ontwijken. Als meisje had je het, voor een tijdje, gemaakt als jij daar naast zo’n stoere knaap mee kon slingeren. Had je een heel erg bedreven vent dan legde hij ook nog zijn arm om je schouders en had een vergenoegzaamde glimlach op zijn gezicht. Zo’n glimlach die duidelijk maakt dat hij zich geen zorgen maakt over het (botsauto)leven.

Glans

Dat waren nog eens tijden. Een tijd van onbezorgdheid, de jaarlijkse kermis die je leven van een glaasje voorzag voor enkele dagen. Meestal in het voorjaar zodat goed weer en avonden die al langer licht waren geworden de hoop op een zwoele zomer in het vooruitzicht stelden.
Het is Nederland, dus dan weet je dat het in April nog afschuwelijk koud en guur kan zijn waarmee de kortstondige euforie weer verdwijnt achter een dikke coltrui.

Slingeren

Maar dat van dat geslinger als in een botsauto, dat komt steeds vaker bij me boven. Een kortstondige periode waarin gepoogd werd weer iets van bekende glans op het leven te krijgen is weer terug gedrongen naar de hoeveelheid glans die jezelf kunt optoveren om te overleven, rond te slingeren zonder te botsen.
Dus dat doen we dan maar.

Sportparadijs

Na een periode waarin ik heb geleefd alsof elke dag de laatste kon zijn, geen aanrader overigens, ben ik mezelf weer terug in een regelmaat aan het trekken. Gelukkig speelt het weer daar voor nu eens een positieve rol in, een rol die uitlokt om vooral binnen te blijven.
Mijn leven is een leven van zelfontplooiing geworden, iets wat ik enorm leuk vind met het ontdekken en ontwikkelen van nieuwe kanten in mezelf. Om daarbij niet de hele dag te zitten is er een kamer omgedoopt in Zuidssingels’ sportparadijs waar op gezette tijden wat lichaamsvocht de sportieve kleding wordt ingeduwd. En om bij deze continu beweging niet volledig over te schakelen naar een hersendoodmodus sta ik daarbij een serie te kijken.

Groen takje

Daar waar bij de opkomst van Netflix het me meer deed denken aan Flexnix, want heb je nou niks anders te doen dan daar alleen maar meer en meer te gaan bekijken, is het nu een zegen die een beeld geeft van wat ooit allemaal buiten heel gewoon was.
Mijn leven is een rechthoekige beleving geworden waar af en toe een groen takje nog wel wil binnen komen en als dat straks vooral een kaal takje is dan teken en kleur ik de blaadjes er zelf wel aan met de groeiende ontwikkeling van mijn nieuwe hobby.

To bump or not to bump is how to survive and stay sane.

Happy lockdown.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *