Ma en Klaartje

Hoe plan je het eind van je leven?

June 25, 2018

Het plannen begint nog voordat je wordt geboren, tenminste dat gebeurt vaak. Laten we er voor het gemak van uitgaan dat je dan gezond je eerste loopbaan doorkomt, je schooljaren. Net voordat dat eindigt komt er een ander stukje planning voorbij. Wat ga je daarna doen? Als die schoolopleiding erop zit?

En zo gaat dat maar verder. Je maakt weloverwogen beslissingen en loopt vervolgens dat pad om in een baan terecht te komen die je brengt bij je volgende planningsronde. 

Het is tijd geworden om aan huisje-boompje-beestje te gaan werken. Een invulling met (of zonder) partner en gezinsuitbreiding komt om de hoek kijken. Mocht je willen trouwen dan kun je hier zelfs een ‘weddingplanner’ bij inschakelen. Die neemt je lekker alles uit handen en hoef je zelf eens niet te plannen. Hè lekker.

Voordat je het weet is je wiegje gevuld en vraagt de volgende generatie om aandacht.

Mijn moeder zei het vandaag treffend; ‘We hangen allemaal aan het leven’ en precies daarom is er een hele planningsgroep ontstaan. De uitvaartverzorgers. Ook verzekeraars zijn hier kundig op ingesprongen. Een verzekering om je uitvaart te betalen hoeft niet persé een hoge premie te hebben. Hoe eerder je begint, hoe beter je bezig bent, vertellen verzekeraars je. Ja, bij hen begint vanaf dat moment het geld binnen te komen.

Je pensioen, ook zo’n regelmoment. Daar zijn goede afspraken over gemaakt als je in loondienst je werk hebt gedaan. Kom je op een andere manier aan je geld, dan kun je hier zelf dingen voor regelen.

Eenmaal daar aangekomen zit je meestal in de laatste fase van je leven. Van doodgaan is nog lang geen sprake. Nee, in deze periode staat het genieten met een hoofdletter centraal. Nu mag je van je pensioen gaan Genieten. Nou, ga maar lekker genieten krijg je bij je afscheid van het arbeidsproces te horen.

Het wil hier direct al eens misgaan. Je hoort die verhalen wel eens. De eerste dag pensioen en de volgende dag al dood. Zomaar, ineens. Maar de meesten overkomt dit gelukkig niet.

En dan breekt er een periode aan waarin je niets meer hoeft te plannen. Niet veel meer dan wat vakanties.

Je weet dat je geen 20 meer bent en dat is te voelen.

Met al het goede zorgen wat je voor jezelf doet, weet je dat je achteruit zult gaan. Vooruitgang zit er niet meer in. In gezondheidszin dan. Misschien dat je golfhandicap minder wordt en daarmee vooruit gaat. Geniet daar dan ook maar van nu je toch bezig bent met genieten.

Je zult eerder moe gaan worden en misschien zelfs zo moe van bepaalde dingen, dat je die maar achterwege laat voortaan.

Je wordt maar ouder en ouder en dat proces blijft maar doorgaan waarmee het grote wachten is begonnen. Met  de weinige energie die je nog maar hebt probeer je jezelf nog wat af te leiden in het wachten, maar iets ondernemen zit er niet meer in. Het proces van opstaan uit je stoel om met de lift naar beneden te gaan en je post te gaan halen, is een wereldreis voor je.

Vorig jaar, halverwege juni, brak mijn moeder haar heup. Na de operatie werd ze naar een afdeling gebracht om daar te overnachten. Eén van de eerste dingen die de verpleegster tegen me zei was dat ik niet al te blij moest zijn omdat de meeste mensen het eerste jaar na een heupbreuk niet overleven. Op dat moment reed mijn moeder in een bed voorbij en vond ik haar belangrijker dan de botheid van die opmerking. Ik ben hem echter niet vergeten.

Er is een jaar van veel veranderingen en zorg voorbij en ze leeft nog steeds. 

‘Het oude boompje’ is verhuisd, dat vond ze zwaar, niet leuk, maar ze zag in dat het niet langer kon, beter was en werkte aan alles mee.

Weken van gewenning en een andere vorm van alleen zijn waren haar metgezel door de dag heen. Thuiszorg 2x per dag brengen afleiding. Opstaan uit bed, waarin het aankleedritueel dusdanig veel energie kost maakt dat het meeste van de energie alweer op is.  Een handjevol eten, en dan ook lang niet alles meer, is het enige wat het lichaam nog verdraagt. Lezen kan niet omdat ze bijna niets meer ziet. Ook haar gehoor is niet meer top. Een luisterboek is wat haar nog wat vertier geeft.

Ze is op.

Vandaag vroeg haar huisarts of ze bang is voor de dood. Nee, dat ben ik niet dokter maar we hangen allemaal aan het leven.

Ik sta tegenwoordig op met het besef dat ik nog niet ben gebeld. 

Hoe vaak zal ik nog opstaan met dat besef?

Ma en Klaartje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *