Je krijgt de groeten van de huisarts

March 17, 2019

Het was bijna het eerste wat mijn moeder zei toen ik bij haar binnenkwam.

‘Oh, wat aardig van haar’, was mijn reactie.

‘Het was die andere huisarts, weet je wel? Ze vond je zo welbespraakt zei ze en wilde weten wat je deed voor werk.’

‘Aha, en wat het je toen verteld?’

Er kwam een prachtig verhaal wat mijn moeder over me heeft verteld en hoe ze mij heeft neergezet. Er was geen woord van gelogen maar de manier waarop je dingen verwoordt maakt toch wel dat het aan belangrijkheid kan winnen. Ik moest er een beetje om lachen want ik weet dat er pure trots van mijn moeder achter zit, en van een moeder mag dat. 

Aan de andere kant probeerde ik mijn contact met deze invallende, vrouwelijke huisarts terug te spoelen om na te gaan of ik me misschien wat te nadrukkelijk had gedragen.

Soms vraagt iemand me hoe het nu met mijn moeder is en ik kan niet anders melden dan dat het al een hele tijd stabiel is. Stabiel slecht. Een staat die kennelijk ook nog een hele tijd kan aanhouden.

Uit de laatste bloedtest kwam naar voren dat de nieren niet nog verder achteruit zijn gegaan, het hart toch echt terminaal is en er een ontsteking in het lichaam aanwezig is. Je zou zeggen dat een griepepidemie dan direct toeslaat op een lichaam in die conditie, maar niet bij mijn moeder, die overigens niet meedoet aan griepprikken. Dat heeft ze één keer gedaan waar ze direct ziek van werd. Klaar met die onzin zei ze daarna, dat doen we niet meer. Iets waar ik haar groot gelijk in geef.

Die stabiel slechte toestand wordt stabiel gehouden door medicijn gebruik. Alles is daarbij al uitgeprobeerd waardoor ook ik aardig op de hoogte ben van wat mijn moeder slikt en hoe dat bij haar werkt. 

Stabiel slecht en waarschijnlijk in de combinatie met haar leeftijd heeft ook zo zijn voordelen. Om er maar eens één te noemen, huisartsen proberen je niet meer te overtuigen iets te doen omdat dat zo goed voor je is. Nee hoor, niets hoeft meer en daarbij staat pijnbestrijding op nummer één. De morfine wordt verhoogd waar je bij staat. 

Een onderzoek in het ziekenhuis? Daar begint mijn moeder niet meer aan en dit wordt geaccepteerd. Controle’s? Niet meer nodig. Als er iets verandert is er direct actie nodig en zodra het weer stabiel is, is dat goed genoeg.

Bij deze aardige, invallende huisarts heb ik op die manier dan ook een aardige vinger aan haar pols gehouden. Ze deed haar werk zoals van haar werd verwacht alleen was mijn moeder natuurlijk een volkomen nieuwe patiënt voor haar. Iemand van wie ze de details nog niet wist. Ik kon dan ook bijna haar gedachtengang in medicatie volgen toen ze de toestand van mijn moeder aan het bespreken was, en heb daar ook op ingegrepen. Verhogen van de milligrammen in dat ene pilletje heeft dat als bijwerking, en dat gaan we dus niet doen want de gunstige gevolgen zijn daarmee direct teniet gedaan. Andere pillen verlagen doen we ook niet want dat heeft weer iets anders tot gevolg waardoor we weer een andere pil in de weg zitten, eentje waarvan we de werking echt nodig hebben. De toestand is ook niet voor niets stabiel. 

Verder speelt het leven van mijn moeder zich nu voornamelijk binnenshuis af in een gangetje van bed naar wc en naar haar stoel. Deze drie kunnen in allerlei volgordes voorkomen. De tussenliggende tijd van nietsdoen wordt opgevuld met luisteren naar een luisterboek via een speciale app, hierbij in slaap vallen, wakker worden en weer terug gaan naar het hoofdstuk van toen ze nog wakker was.

Gebruik van deze app wordt door Bartimeus beschikbaar gesteld, het blindeninstituut in Zeist. Tegelijk ook een app waar je enorm veel vraagtekens bij krijgt.  Als je het boek eenmaal hebt gekozen dan heb je een playknop als een olifant, goed zichtbaar en daarmee bedienbaar, maar voordat je daar bent gaat alles via heel kleine tekentjes. Onvoorstelbaar!

Die boeken zoek ik dus voor haar uit. Ik download er enkele zodat ze niet zonder komt te zitten. Met het weinige wat mijn moeder nog maar ziet doet ze heel veel uit haar hoofd. Nieuwe handelingen herhalen we enkele keren zodat ze het uit haar hoofd kan leren. Hiermee weet ze binnen deze app wat ze moet doen om een boek speelklaar te krijgen en te kunnen gaan luisteren. 

Haar klokje vanuit haar vorige woning is ook belangrijk. Als ik binnenkom is het eerste wat ik doe de gewichten ophijsen zodat de klok niet stil gaat staan. Het tikken en slaan van de uren vindt mijn moeder prettig. Dan kan ze horen hoe laat het is als ze ’s nachts niet kan slapen. 

Onlangs kwam haar eigen huisarts langs om te vragen of ze nog naar een ziekenhuis gebracht wil worden als er iets gebeurt. Het wachten is namelijk op een uitbraak van de ontsteking die in haar lijf zit. Dat zou het nierbekken kunnen zijn met een bloedvergiftiging als gevolg of een longontsteking zou ook kunnen. Wat het ook wordt, als er niet wordt ingegrepen zal het haar dood worden. Iets waar mijn moeder in berust maar ja, stabiel is stabiel ook als het slecht is.

Het ziekenhuis gaat het in ieder geval niet meer worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *