Je kunt je er druk om maken

Dat waar ik me in week 5 normaal aan begin te irriteren en ik in week 6 stappen ga ondernemen, had ik het nu bewust erg lang uitgesteld. Met dat ik niet wist welke kant ik op wilde en dat ik er altijd wel een draai aan weet te geven en dus niet met mijn handen in het haar zit, zaten er nu bijna 12 weken tussen.
Achteraf (is het een koe in zijn kont kijken, ik weet het) had ik geluk op het juiste moment met dat het nu niet meer mogelijk is.

De kapper.

Ik vind het een behoorlijke opgave om die kapper te vinden met wie je dezelfde ‘taal’ spreekt. Van nature ben ik daar niet erg trouw in en ga om gemaksredenen ook graag ‘vreemd’ maar de spiegel corrigeert me daar keer op keer in waardoor ik weer ben terug gekomen bij mevrouw één die van mijn haar een kapsel met tevredenheid wist te maken.

De kapster zelf is er ook één die zelf graag met haar coiffure experimenteert wat maakt dat ik elke keer denk met een andere dame te maken heb.

Sinds een vrije omgang met mensen nu via vooruitgezette banen wordt geleid is de kapsalon waar je binnen kon lopen zonder afspraak er nu één geworden waar je online je bezoek moet vastleggen. Bijkomend voordeel hiervan is dat je, als je de naam van je behandelaarster hebt onthouden, jezelf direct kunt inboeken bij haar.

Vorige week was ik er weer aan toe. Ik had nieuwe inspiratie opgedaan over hoe het eruit moest gaan zien en de moed gevat om mezelf weer in te boeken.

Ik kwam de winkel binnen en had mijn mondkapje plichtmatig voorgedaan. Wel zag ik een mevrouw zitten zonder, wat ook mij erg aanlokkelijk voorkwam. Ik deed navraag hierover bij de kapster-in-wording die ontvang- en wasdienst had. Ze zei dat die mevrouw zojuist iets had gegeten en ik zag mogelijkheden voor mezelf, maar ik heb het er maar bij gelaten.

Daarna volgden enkele standaard vragen als: ‘wilt u het gewassen hebben’ en ‘is het niet te heet’, waarna het ‘u mag meekomen deze kant op’ en ze na het vragen of ik iets wilde drinken afsloot met ‘de kapster komt zo naar u toe.’

De minuten die daarna volgen zijn harde confrontaties met jezelf en deze keer was het nog erger.
Ik zag mezelf met nat, ongekamd haar en mondkapje terug in de spiegel. Dat wat overbleef waren mijn ogen waarmee ik mezelf aankeek en het verval van de vorderende jaren rondom mijn ogen net iets te duidelijk binnen kreeg. Wat doe ik hier, ging er door me heen, weggegooid geld.

Net voordat ik nog zwaarder afweergeschut op mezelf zou gaan richten stond ze naast me. Bijna dacht ik dat het systeem had gefaald of dat er nog iemand met dezelfde naam als zij rond liep want weer herkende ik haar niet. Ook zij droeg haar mondkapje maar had tevens een andere haarkleur dan de vorige keer. Op het moment dat ze begon te praten kwam bij mij de herkenning en kon mijn opknapbeurt beginnen.

Vervolgens ging ze aan de slag waarbij ze een kabbelend gesprekje startte om de tijd keuvelend door te komen.

Ik probeer het altijd zolang mogelijk uit te stellen maar het is me nog niet gelukt om het onderwerp eens compleet niet voorbij te laten komen, corona. Ze vertelde dat ze het had gehad, en nog voordat ze dit via een test ook bevestigd had gekregen nog bij andere mensen was geweest. Haar kindje, ouders en collega’s moesten daarna allemaal getest worden. Allen negatief terwijl zij nog ziekjes was. Ze ging verder met haar verhaal dat ze toen de GGD heeft gebeld met de vraag of ze misschien een fout hadden gemaakt. ‘Wij maken geen fouten’, kreeg ze te verstaan waardoor voor haar de kous nog niet af was en ze, deze keer betaald, zich nog eens heeft laten testen. Nu was voor haar de uitslag ook negatief. Een mooi verhaal en tja, wat kun je er anders mee dan voor een zoveelste keer je schouders er maar weer eens over ophalen. Mijn schouders hebben dit jaar al behoorlijk wat van deze beweging uitgevoerd.

Ondertussen ging het knippen en modelleren gestaag door en waren we bij de laatste handelingen aangekomen namelijk, wat smeer je er als laatste in om het zolang mogelijk in datzelfde model te houden?
Ze pakte een tube uit het zojuist ontwikkelde thuismerk en kneep een kleine hoeveelheid in haar hand. ‘Mag ik even voelen’, vroeg ik om de plakkracht van het spul te testen.
Ze smeerde het grondig door mijn haren heen en het stond als een stekelvarken in punten omhoog waarop een kapster aan de andere kant van de ruimte begon te juichen en ons toe te roepen dat we het vooral zo moesten laten. Hierna was het nog wat duwen en kneden voordat we beiden tevreden waren.

Je kunt je er ook niet druk om maken maar van deze drukte weet ik zeker dat het mij iets oplevert.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *