M’n kop in het zand

Een jaar is het nu dat we in deze toestand verkeren. Een toestand met in eerste instantie de naam Corona. Iets wat in China is ontstaan, naar werd gezegd, omdat men daar graag gebakken vleermuis eet. Bah, wat een goor volk is het toch want wie houdt er nou van gebakken vleermuis? Klote Chinezen want nu zitten wij met de gebakken (vleermuis)peren. Daarna is er nog menig variant gevolgd van hoe we toch ineens hier mee te maken hebben gekregen.
Hoogst besmettelijk ook want het verspreidt zich via de lucht en je ademt het zomaar in, zonder dat je het ziet en dus weet. Dat wat je dan te wachten staat is gelijk aan hel en verdoemenis en de bel voor de laatste ronde van wat je als jouw leven zag heeft geklonken. Als je daar al niet bang van werd dan kwamen er nog wat schepjes bovenop als de meer specifieke naam Covid 19, alsof we ineens allemaal wisten waar we het nu mee te doen hadden, en de intensieve verzorgingsafdelingen van de ziekenhuizen die ineens vol lagen met mensen met slangen in hun lijf waardoor ze te nauwer nood in leven werden gehouden, en dat soms wel voor weken. Als ze dit al overleefden was het daarna niet veel beter met ze. Veel restschade zoals het genoemd werd. Schade, geen vreugde. Je had het direct te doen met die mensen en je zag iets wat je jezelf graag wilde besparen dus luisterde je goed wat je moest doen om dit vooral te voorkomen.

De angst bekroop ook mij en ondanks dat ik behoorlijk nuchter, aan de harde kant ben opgevoed merkte ik dat ik mijn gedrag niet heb veranderd maar dat de gedachte hieraan wel bij me was binnen gekomen. Het is ook dat moment geweest dat ik heb gekozen om de angst los te laten en zoveel mogelijk te genieten van wat er wel is. Te genieten van dat ik gezond ben en leef, er brood en meer op de plank is, er heerlijke wanden en een solide dak boven mijn hoofd zijn met liefhebbende mensen om me heen.

Dat ik word voorgelogen door media als mond van de politiek, dat is me al jaren bekend. En zoals de laatste chefdirigent van het orkest waar ik werkte zei tegen het zinkende orkest als strohalm die het moest redden; follow the money. Precies dat is wat ik doe als ik dingen niet meer snap.
Wie verdient hier aan is wat ik me afvraag bij de berichten. Dat kan ik dan een klein eindje volgen en bedenken en meestal weet ik voor mezelf dan genoeg om datgene wat me op het hart wordt gedrukt, ik bang voor word gemaakt, met een dikke korrel zout moet nemen. Zure regen was de eerste in mijn bewustzijn. Hele bossen sneuvelden eraan en het einde van de mensheid was nabij. De redding zat hem in de aanschaf van onder andere een katalysator voor de auto en andere dingen die we moesten/konden kopen of we in belast werden om dit fenomeen tegen te gaan. We konden gewoon doorgaan met waar we mee bezig waren, het werd alleen maar wat duurder waarmee we onze bijdrage hadden geleverd dus ons was niets meer te verwijten. De oplossing kost ook altijd geld.

Al vorig jaar werd me duidelijk dat deze covid19 ook een geweldenaar is want het had zonder geruchtmaking in één klap de dodelijke influenza ofwel onze griep naar de filistijnen geholpen. Fantastisch, daar zijn we vanaf. Het jaar was nog niet voorbij maar niemand stierf meer aan griep. Voor griep waren we natuurlijk ook al totaal niet meer bang want daar stierven vooral oude mensen aan. Heel zielig natuurlijk maar ja, die waren al oud en hadden al een groot deel van hun leven erop zitten. Griep was ook de beste smoes voor die momenten waarin je werd overvallen door een plotselinge vorm van werkschuwheid. Je voelde je dan wat grieperig je wilde het niet overdrijven want koorts had je niet en te ijlen in bed lag je ook al niet. Nee, je was wat snotterig en verkoos liever de bank en tv boven je werk.

Niets mooiers dan angst en zeker als het gaat om de allergrootste angst die er is, de angst om dood te gaan. Want dood, dat is datgene wat maakt dat je leven voorbij is. Daar wordt al eeuwen gebruik van gemaakt. Je kon er ooit aflaten voor kopen (follow the money). Iedereen heeft zijn eigen angstniveau en kijk op het leven dus hoe maak je nou dat je bij iedereen, dan wel de meeste mensen, weet binnen te komen? Je gaat bekijken wat deze mensen met elkaar gemeen hebben en dan kom je uit bij de media. Media als in meervoud van medium dus denk hierbij aan radio/tv/internet/krant. Die enkele kluizenaar of zonderling die geen enkele vorm van media gebruikt is te verwaarlozen. Nee je moet de massa zien te bereiken. De algoritmes werken op volle toeren, is per persoon te voeden en kan er worden geïnfiltreerd. Je zoekgedrag levert advertenties op van datgene waar je eerder naar zocht en daar kan weer reclame aan worden vastgemaakt. Dankjewel ook aan de YouTube influencer die leeft van onder andere deze reclame-inkomsten en zijn/haar volgers die op deze manier kunnen worden bereikt.

Nieuwsberichten die beginnen met het noemen van ‘de cijfers’. Eerst hadden we het over de ziekenhuisbedden die overvol waren maar ja, dat ontspande dus dat was geen goede meer om de angst mee te voeden. Nee, het gaat nu om de besmettingen. Het is niet voor niets dat er geen referentiekader bij wordt gezet want dan lappen we het weer allemaal aan onze laars want dan zien we dat het eigenlijk best wel meevalt. Dus wordt er gewed op meerdere paarden want naast de besmettingen hebben we ook nog de golven en de varianten. Je zou door de bomen het virus bijna niet meer zien, maar de redding is nabij, het vaccin.
Hoe was dat ook alweer met de griepprik? Daarna kon je toch nog gewoon doodgaan aan griep, ondanks dat je die prik had gehad?

Zijdelings krijg ik het helaas allemaal mee en zijn er steeds meer dingen die ik niet meer begrijp. Die niet met elkaar kloppen, logisch zijn. Een half jaar wordt ons verteld door minister en RIVM, officiële instanties die we moeten vertrouwen, dat mondkapjes niet helpen en nu zijn ze verplicht en de norm. De intensive care kan zijn intensieve vorm van verpleging gewoon weer aan maar toch nemen de vrijheidsbeperkende maatregelen toe. Buiten is de besmettingskans het kleinst tot nihil maar de terrassen mogen niet open etc. etc. Ook de enorme economische schade, alle kosten en enorme leed wat dit met zich meebrengt blijven maar groeien.
Het hoe we hier zijn gekomen is me wel duidelijk maar wat ik niet durf te snappen is het waarom, want alle onlogische maatregelen maken dat het niet onze gezondheid is waar men zo bezorgd over is. Onze gezondheid is juist de kapstok waar de angst aan wordt gehangen om hiermee door te gaan. Er is genoeg te vinden over dat andere waarom en daar zitten heel erg logische dingen tussen die weer verklaren waarom we worden voorgelogen. Vooral dit waarom maakt dat ik als ik niet oppas me behoorlijk covitterig ga voelen en behoefte krijg aan een lekker hoopje zand om mijn hoofd in weg te laten zakken.

Alaaf

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *