Mont Blanc, Marianne van den Heuvel

Mont Blanc

February 20, 2019

Niet de berg, wel de pen.

Het schoot me ineens weer in gedachten, de mooie Mont Blanc pennen met dat kenmerkende witte uiteinde op de dop. Ik kreeg het met Theo over wat deze pennen tegenwoordig zouden kosten. De nodige honderden euro’s vlogen in het rond waardoor ik het ging opzoeken.

Ik heb een fascinatie voor pennen, met name voor vulpennen. Ik denk dat ik die heb opgelopen met de klassikaal verplicht aan te schaffen vulpen in de tweede klas van de lagere school.

Ze waren er in verschillende kleuren waaruit je kon kiezen, hadden allemaal een heel lange, puntige schroefdop erop zitten. Die punt deed nog een beetje denken aan de lange kroontjespen. Ik was enorm onder de indruk van dit kleinood.

Op de middelbare school was je zelf aan de beurt bij de aanschaf van pennen. Geen idee hoe het er nu aan toegaat op middelbare scholen maar in mijn tijd waren dat grote etui’s, gevuld met van alles waarvan de mijne in ieder geval was gevuld met één vulpen. Zo’n pen begon ook een andere status te krijgen. Ze konden in allerlei hoedanigheden voorbij komen met kleurtjes en tierelantijntjes helaas bleef het soepele schrijfvermogen vaak achterwege en gaf het ding een krasserig gevoel, iets waar ik een hekel aan had. 

In het Hilversum uit de begin jaren ’80 stond er een petieterig winkeltje op de Kerkbrink. Daar was toen nog autoverkeer rondom wat ook zijn voordelen had, want wachten voor een stoplicht betekende dat je ergens wat langer naar kon kijken en je zo’n klein winkeltje kon opvallen.

Een winkeltje met een oud mannetje achter de toonbank. Vol met pennen in alle soorten en maten, een walhalla voor mij. Mijn eerste Parker vulpen werd een feit en liet mijn hand vloeiende, zacht geschreven letters op het papier maken. Het was een feest om ermee te schrijven. Niet veel later was ik hem kwijt, overigens tezamen met mijn etui en alles wat daarin zat. Ik vermoed dat mijn etui het riool tegemoet is gegaan. Ik weet bijna zeker wie het heeft gedaan door de genoegzame, valse glimlach op het smoelwerk van de jongen die de pik op me had. De klootzak.

Thuis met broers en zusters om me heen waren er ook tal van pennen aanwezig en zo had ik eens een mooie balpen in handen van mijn broer. Ik heb het ding in mijn vingers laten rondgaan en was danig onder de indruk van het mooie, witte bloemetje op de pen en het fijne, vloeiende gevoel tijdens het schrijven. Helaas was de pen niet van mij en ik denk, met dat ik pas op latere leeftijd dit tekentje leerde kennen, dat het ook geen ‘echte’ was. Mooi was hij wel en bijgebleven is hij me ook.

Ik heb eens een Mont Blanc vulpen, het zogenaamde Meisterstück, cadeau gedaan. Ondanks dat het nog in de guldentijd was, was het toch een aanzienlijk bedrag. Achteraf had ik hem beter zelf kunnen houden want de krijger was er niet van onder de indruk, zat te mieren over dat een vulpen heel persoonlijk is en dat hij hem niet lekker vond schrijven. Of hij hem mocht ruilen.

Met het zoeken naar de huidige prijs van een Mont Blanc pen kwam ik in de webshop van de Bijenkorf terecht. Het leuke aan veel webshops en voor hen waarschijnlijk handige zet in de richting van verleiding van de potentiële koper, is om te laten zien waar anderen ook naar keken.

Ik moest er erg om lachen, kon er me een hele gedachtengang bij voorstellen, vooral door het prijsverschil.

                                                                  Dit is wat ik zag 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *