paracetamol

Nee, ik ben wakker

October 1, 2018

Was het antwoord wat ze gaf aan de onbekende man die tegenover haar zat op haar rollator.

Afgelopen weekend dacht ik dat het voorbij was. Ze zag enorm wit, was wat teruggetrokken, ook in haar reacties en had veel pijn. Na het doen van de boodschappen waarbij zij in haar rolstoel zit en ik erachter loop, was de energie op en zou ze naar bed gaan wat ze ook deed. Of ik nog even de pittenzak wilde opwarmen want ze had het koud.

Dit beeld heb ik drie dagen achtereen van haar gehad. Elke ambulance die voorbij kwam, en gelukkig zijn dat er hier niet veel, volgde ik om te zien welke richting hij opreed. Ik merkte dat ik opgelucht adem haalde als dat niet in mijn moeders richting was.

De zorg omtrent haar is erop gericht om het leven nog zoveel mogelijk van kwaliteit te voorzien. Dat houdt in dat de thuiszorg haar met veel dingen helpt op het vlak van de persoonlijke verzorging of verpleging als dat nodig is. Tevens wordt ze geholpen met de maaltijd die voor haar wordt opgewarmd en haar huisje wordt schoongehouden. Dat is al best heel wat vind ik en dat doen ze vriendelijk en zorgzaam, iets wat me goed doet met alle vreselijke verhalen die ook de ronde doen.

De huisarts had de hulp van een geriatrische arts ingeschakeld. Of hij zijn licht eens over mijn moeder kon laten schijnen om het geheel misschien beter in kaart te brengen en te bekijken welke mogelijkheden er nog zijn.

Vandaag kwam hij op bezoek. Een lange man van rond de 70. Zeer vriendelijk en toegankelijk en met ruim tijd voor mijn moeder.

Hij nam plaats op haar rollator iets waarvan hij zei dat hij dat vaker deed. Het zag er wat raar uit. Mijn kleine moedertje in haar stoeltje en die lange man op een zeer ongerieflijk hoger zittende rollator voor haar. Het maakte hem niet uit en er begon een prettig gesprek waarbij van alles werd besproken. 

Het leek erop dat het weekend waarop ze op bed had gelegen haar goed had gedaan want ze zat er behoorlijk pittig bij. Zo scherp had ik haar in tijden niet gezien en gehoord. 

Bij het bekijken van de medicijnen die ze moet innemen en het doornemen van alle kwalen, iets waar mijn moeder een bloedhekel aan heeft want dat ze dat heeft vindt ze al erg genoeg, waarom er dan ook nog eens over moeten praten? Of zoals ze tegen de arts zei: ‘als een half uur praten erover de pijn vermindert, laten we dan maar snel beginnen.’

De toon was gezet en er werd gelachen. 

Bij het zien van het slaappilletje wat ze spaarzaam mag innemen en maar met mondjesmaat thuis krijgt alsof we het over goud hebben, vroeg de arts naar het slapen en hoe dat gaat.

Het gehoor van ma is niet al te best meer en ze hoorde het eerste woord niet waardoor ze dacht dat de arts haar vroeg of ze slaapt. 

Ze keek hem aan met die ogen die zo goed als niets zien maar wat je aan de buitenkant niet ziet, alsof ze dacht dat de man op slag debiel was geworden. ‘Nee, ik ben wakker’, zei ze waarop de beurt aan de arts was om even stom uit zijn ogen te kijken. 

Bij het benoemen van wat mankementen van mijn moeder schiet er ineens een grapje me in gedachten. 

Een stel krijgt een kind en de man mag het kindje gaan bewonderen op de baby-afdeling. Tijdens dat hij met de verpleegster daar naartoe loopt zegt ze dat ze wel iets moet vertellen over het kindje.

Het kindje is niet helemaal wat je ervan verwacht het heeft namelijk geen armpjes en beentjes. ‘O’, zegt de man en nadat hij dit even op zich in heeft laten werken zegt hij dat hij toch wel van het kindje zal houden en ze lopen weer verder. Helaas was dat nog niet alles. Het kindje heeft eigenlijk ook geen romp en is niet veel meer dan een hoofdje waarvan de oogjes het ook niet zo lekker doen en er ook maar 1 oor op dat hoofdje zit.

Hier is de man toch wel wat langer stil van maar komt weer met dezelfde woorden dat hij toch wel van het kindje zal houden. 

De verpleegster wijst het bedje aan en de man ziet dat ze de waarheid heeft gesproken. Liefdevol buigt hij zich voorover om toch teder het hoofdje te aaien en te zeggen dat hij van het kindje houdt waarop de verpleegster zegt; ‘u moet wat harder praten want dat oor is wat doof.’

Ze leeft nog, die moeder van mij maar ook deze arts begon bedenkelijk te kijken bij het horen van wat er allemaal niet goed meer functioneert wat de mogelijkheden om nog wat te kunnen betekenen, enorm beperkt. Ze mag wel een extra paracetamolletje want de lever zal dat niet meer slopen op haar leeftijd. 

Dat was dan toch weer een lichtpuntje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *