Jari, Marianne van den Heuvel

Nou sterkte hè?

February 19, 2019

‘Waarmee dan?’

‘Nou, je dochter gaat toch bevallen?’

‘Ja, maar dat doet zij toch?’

 Het ging nog even verder met dat het voor mij toch ook een spannende tijd zou worden. Als ik wist dat ze aan het bevallen was dan zou ik daar toch erg mee bezig zijn en het mij veel energie kosten. Ik opperde nog dat ze het misschien helemaal niet laat weten dat de bevalling is begonnen, en dat ik er dan dus niets van weet en zomaar, zonder dat het mij energie heeft gekost oma ben geworden. Daar ging het namelijk om, niet mijn dochter zou moeder worden, maar ik zou oma worden en daarmee binnen getrokken worden binnen het leger van de oma’s. 

Ondertussen is mijn dochter bevallen van een lekker knulletje van ruim 8 pond want in geboorteland hebben we het niet over kilo’s maar ponden. De enige reden die ik hiervoor kan bedenken is dat het groter klinkt voor iets wat nog zo klein is.

De bevalling heb ik niet bijgewoond alhoewel ik wel op de hoogte werd gehouden. Heel andere toestanden dan in mijn tijd. Een generatie verschil kan ik wel zeggen. Per app op de hoogte worden gehouden van de ontsluiting en ik kan erbij zeggen, ik was blij dat ik die bevalling niet meer zelf hoefde te doen. 

Er kwam wel een mooi beeld bij me boven. Een overeenkomst, weer één, tussen sterfte en geboorte. Het rare moment wat je overvalt als een geliefde is gestorven. Het gevoel van stilstaan en de wereld die gewoon doordraait en aan je voorbij trekt. Vergelijkbaar met de situatie van het geboren laten worden. Elke wee die voorbijkomt en de belangrijke minuten die daartussen zitten. Minuten die gaan leiden naar een geboorte. Een pijn die je voelt aankomen, sterker wordt, nog sterker wordt en heel langzaam weer afzakt en je leidt naar minuten van bijkomen en je prepareren voor die volgende pijngolf. Ondertussen gaat ook hier de wereld door mijn zijn eigen gangetje maar jij bent met je volle verstand bezig met elke minuut die voorbij gaat. 

Ik heb nooit naar het oma-schap zitten verlangen in de zin van ‘schiet op, ik wil oma worden’. Het mooiste ervan vind ik dat mijn dochter de stap naar moeder worden heeft gezet. Een stap naar een leven waar iemand anders op de eerste plaats komt. Blij voor haar en leuk voor haar. Een andere hoedanigheid van het leven wat op je pad komt met het krijgen van een kind.

Toch hoor ik ook heel andere geluiden om me heen. De verlang-oma, de opeis-oma en de bijna vanzelfsprekende oppas-oma. Vooral van die laatste snap ik niets als je zelf een fulltime werkende vrouw bent geweest met je kinder-oppas-toestanden die je hebt weten op te lossen.

Ik bevind me op dit moment in een geweldige tijd van mijn leven met al de energie die ik heb en vrije tijd om in te vullen naar believen, vrije tijd die ik nu heb omdat ik jong aan kinderen ben begonnen.

En hoe voelt dat nou, is me ondertussen al enkele keren gevraagd. Het is natuurlijk heel lief dat me dit wordt gevraagd maar ik kan nu niet zeggen dat ik zo overrompeld ben, ondersteboven en van de kaart. 

Ik vind elk klein kindje prachtig. Al dat kleine van zo’n kindje, het baby-achtige wat er maar zo kort is. Bijzonder om dat weer eens in je armen te kunnen hebben, dat lichte gewichtje wat een compleet mensje is. Ieniemienie vingertjes en teentjes die allemaal kunnen bewegen. Een klein neusje om daar de lucht door naar binnen te zuigen en oogjes die openen en sluiten waarmee ze op hun manier naar alles kijken wat ze kunnen zien. 

Een wondertje waar ik heel lang naar kan kijken want ik ben gek op kleine kinderen.

Daarom heb ik ze ook gehad.

                                                               Dag Jari, daar ben je dan. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *