Once upon a time, has come

Een heupbreuk is hem fataal geworden, Ennio Morricone, de componist van zoveel prachtige muziek.

Gebroken heup

Je zou denken dat je niet dood gaat aan een gebroken heup maar ik ken ondertussen al behoorlijk wat mensen die zijn overleden hieraan. Niet altijd direct daarna, soms een tijdje later, maar die heup is dan wel het startsein geweest naar de totale aftakeling totdat de dood erop volgt.

Mijn moeder brak haar heup toen ze 92 jaar was. De heup werd door een operatie hersteld. Het eerste wat de dienstdoende verpleegster me vertelde toen mijn moeder uit de operatie de gang naar haar kamer werd opgereden was, ‘verheug je er maar niet teveel op want de meesten (ja, ja, in persoonlijkheden had ze die dag kennelijk ook geen zin meer) overleven het eerste jaar niet.’ Ik had haar graag iets om de oren geslingerd maar de emotie om mijn moeder als breekbaar vrouwtje op dat bed te zien liggen nam de overhand.

Filmmuziek

Een oudere zus van me kreeg de filmmuziek van ‘Once upon a time in the west’ op een LP voor haar verjaardag. Met wat terugrekenen kom ik uit in 1978.
Ik zie de hoes nog voor me. Die stenen boog, in het midden een touw wat rond de nek van een man zat die op de schouders stond van een andere man met een mondharmonica in zijn mond. Daarnaast wat gemeneriken. Het geheel in wat stoffige, afgewassen kleuren het wilde westen van Amerika weergevend.
Het heeft nog lang geduurd voordat ik de film had gezien maar de muziek is me vanaf die dag bijgebleven.

Orkest

Het genoegen om met Ennio Morricone zelf te hebben gemusiceerd heb ik niet meegemaakt. Wel heeft zijn muziek meerdere keren op mijn lessenaar gestaan en heb ik een onvergetelijke herinnering aan een zondagochtendconcert in het Amsterdamse concertgebouw.
Het hele concert was opgehangen aan muziek van Morricone. Chefdirigent en arrangeur van het Metropole Orkest, Vince Mendoza had prachtige arrangementen gemaakt en wat me het meest is bijgebleven is het arrangement wat hij van de muziek voor de film ‘The Mission’ heeft gemaakt.
Het begint met een prachtige fluitsolo waar je al enorm dankbaar van wordt dat iemand die zo mooi fluit speelt je collega is. Er komt wat strijkerswerk bij en alles werkt toe naar een geweldige opbouw die wordt beklonken door pauken en bekkens. Een apotheose van jewelste!

Kippenvel kan ik je zeggen. Hoe dat klonk in die prachtige zaal, een zaal die zo geschikt is voor dit soort muziek. Dan voel je je zo op je plek met wat je daar aan het doen bent. Zo nietig als wat en onderdeel zijn van een groter geheel, dat zijn momenten die er toe doen.

Nalatenschap

Morricone’s werk zal niet meer groeien, maar wat laat hij ons mooie muziek na.

Once upon a time in the west

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *