Onder zeeniveau

What a difference a day makes,
Twenty-four little hours.
But what about a year?

De vierentwintig kleine uurtjes zijn uitgelopen naar twaalf almaar zwaarder wordende maanden.

Een golf waarbij het frisse schuim ons intelligent zou leiden naar immuniteit met z’n allen, samen.
Intelligentie waarbij ons gezond verstand werd gevoed met anderhalve meter en mondkapjes niet bij hoorden.
Wijdse rimpelingen van cijfers brachten ons golven, maar wie kon zien zag dat het een andere zee was geworden waarover ze naar ons toe stroomden.

Ik kijk en het zien stroomt weg over de randen van mijn ogen.
Mijn horen wordt overstemd door een fractie van een verre waarheid van wat ooit de waarheid, hele waarheid en niets dan de waarheid was.
Mijn gevoel wordt gedrenkt in het klamme zweet van mijn handen waarmee mijn greep op gezond verstand verwatert.

Daar waar lente frisheid van nieuwe natuur wil laten zien en hoop geeft op een gloedvolle zomer zie ik rode en afstervende kleuren van herfst waaruit leven wegtrekt door iets wat ik nooit heb verkozen. Een nog donkerder drab in het vooruitzicht stelt met de naam coalitie. Een coalitie die opgelegde vrijheid dicteert.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *