Soms

Met dat de mogelijkheid er een tijd niet was, hij er nu weer is en de situatie ondanks dat compleet anders is, zat ik op een terras. Afgesproken met een vriend en wat vroeger aangekomen was het even afwachten.
Je kent de mensen van gezicht meestal wel, soms heb je al eens met ze gesproken maar voor hetzelfde geld ook niet.

Nog voordat we het terras op waren gekomen was de toon al gezet. ‘Jullie zijn een stel, jullie mogen daar zitten, dan zijn we nog helemaal goed bezig’, was de toon die de muziek maakte.
De man van het stel wat er al zat maakte direct duidelijk compleet achter de 1,5 meter verordening te staan. ‘Dat vind ik helemaal goed’, hoorde ik hem zeggen. Ik hoopte dat onze vriend snel zou komen want ik vond dit niet het gezellige begin van ergens een drankje doen waar ik naar verlangde.

Naast mij, wat tegenwoordig wil zeggen, ver weg, zat een vrouwtje. Zwart haar, vest met lange mouwen en lange broek aan. Ze kwam wat lacherig over. Ze maakte makkelijk contact, was vriendelijk en zeer toegankelijk. Ik kende haar niet, had haar niet eerder gezien en zag hoe de anderen op haar reageerden. Dat was er één van getolereerd worden maar niet interessant genoeg om mee in gesprek te gaan.

Onze vriend kwam, ‘moest’ ergens zitten dat een leuk gesprek over dingen waarover je met een vriend praat niet echt mogelijk was. De onderwerpen waren hier dus ook naar. Niet heel erg lang daarna nam hij afscheid. Wij bleven nog om ons drankje op te drinken om daarna ook weg te gaan.

Ik kwam met haar aan de praat. Ze was een makkelijke prater en snel werd duidelijk dat ze als jong meisje was geadopteerd en dat haar jeugd geen groot prettig feest was geweest. Zonder te intieme details te benoemen kwam dit boven water en vertelde ze dat ze met 17 jaar het huis is uit gegaan, weg bij haar Nederlandse ouders.

Nu vind ik dat naar een terras gaan om een drankje te drinken iets feestelijks, gezelligs moet zijn en dat ik daar niet aangeslagen van terug wil komen. Ik luisterde naar haar en er kwam een prachtig verhaal naar voren. Een verhaal waar pijn wel onderliggend aan is maar waar passie bij naar voren is gekomen. Ze is gitaar gaan spelen. Ze haalt haar lessen van you tube en we kwamen in gesprek over muziek.

‘Je hebt majeur akkoorden hè maar hoe is dat met die trieste akkoorden en de variaties daarop’, vroeg ze toen haar duidelijk werd dat ik violiste ben.

We kregen een gesprek over muziek wat omdat we niet dezelfde muzikale taal spreken al snel naar emotie en de overdracht via een instrument hiervan ging.

Ze liet me met rechtervingergebaren zien wat ze aan het oefenen was op haar gitaarsnaren. Ze wil haar vingers beide kanten de snaren op kunnen laten tokkelen en hier ondertussen met de palm van haar hand ook nog een Zuid-Amerikaans ritme bij kunnen ‘slaan’ op de gitaar. Ook liet ze me haar linkerhandvingers zien. Het was me al opgevallen hoe geel doorschijnend de toppen hiervan waren. Ik herkende de toestand van die vingertoppen. Ze stak haar hand uit en liet me haar vingertoppen voelen, iets wat direct op kreten om ons heen stuitte. ‘Denk aan de afstand dames’, was wat ik hoorde.

Colombia is haar geboorteland en passie is wat er onder de huid van deze vrouw zit. Eén en al passie en gedrevenheid. Dat wat me vooral raakte was het oprechte gevoel naar muziek en haar zoeken naar manieren dit zo dicht mogelijk bij haar gevoel te laten klinken.

Ze vertelde dat ze wel meespeelde met jamm sessies en dat mannen dan wat laatdunkend naar haar deden totdat ze haar hoorden. Dan kwamen de vragen van: ‘hoe doe je dat?’. Ze vertelde over de snelheid en virtuositeit in haar linkerhand.
Als ik haar iets vertelde over hoe de linkerhand techniek bij mij is ontwikkeld kwamen er direct verhalen en voorbeelden waaruit duidelijk werd dat ze heel precies bezig is met dat wat er in haar linkerhand gebeurd.

Tellen, daar had ze niets mee en heeft ze direct verteld aan de mensen met wie ze samenspeelde. ‘Maar, ik begin steeds meer te tellen’, vertelde ze. ‘Ik vind het nog steeds niet leuk hoor want het belemmert me in mijn vrijheid met wat ik wil laten horen’.

Ik vertelde haar over de structuur hiervan en het gevoel wat hieruit ontstaat wat juist een gevoel van vrijheid en ruimte gaat opleveren. Ik zag dat er iets indaalde.

Je kunt er niet op gokken op dit soort ontmoetingen, maar als ze er zijn dan zijn ze die drankjes meer dan waard en zelfs veel meer dan dat.

Ik ben een stukje dichter bij mijn ‘geleerde’ gevoel van muziek gekomen. De reden waarom er muziek is en we de behoefte hebben muziek te maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *