taboe, Marianne van den Heuvel

Taboe

November 12, 2018

Om taboe-doorbrekend te zijn, dit een onderwerp is in de media, dat heb ik al lang niet gehoord of gezien. Je zou er bijna bij denken dat we dus geen taboe’s meer hebben.

Ik durf te zeggen dat we er alleen maar meer bij zijn gaan krijgen. Zonder ze te be-noemen noem ik alleen de maand december met zijn commerciële uitingen die al in de maanden hiervoor beginnen. Mede daarmee begint het tumult hierom. Tumult waar steeds minder mensen zin in hebben om het daarover te hebben. De geboorte van een taboe? 

Er is er een heel duidelijke, een taboe waar ik zelfs nog geen cabaretier over heb gehoord. Ook geen vrouwelijke. Ik heb wel eens gedacht om daar uitvoerig op in te gaan in het kader van het laatste taboe. Maar ja, die gaat dus nu niet meer op met dat de taboe’s weer toenemen.

Het is een zeer menselijk fenomeen en zelfs één waar de meerderheid van de wereldbevolking mee heeft te maken en toch wordt het maar zelden benoemd.

Menstruatie als in de medische term en ongesteldheid (hoezo ongesteld, voor wie ongesteld?) als in menselijk aanvaardbare taal.

O nee, hoor ik je bijna denken. Ga je het nou daarover hebben? Nee, he!

Iets waar een meerderheid van de mensheid mee te maken heeft en we hebben het er niet over.

Elke maand gebeurt het gedurende heel veel jaren. Het wordt verborgen gehouden en er wordt niet over gepraat. De ongemakken worden op velerlei manieren opgevangen. In onze maatschappij wordt het zelfs naar voren gebracht in reclame’s dat er niets aan de hand is. ‘Je kunt er gewoon me zwemmen hoor’. 

Ik heb er bijvoorbeeld nog nooit eens een goede, harde grap over gemaakt zien worden in de zin van dat er lange broeken in de mode zijn (voor mannen) met een flinke rode doorlek vlek in je kruis. Dat zou nou eens een leuk statement zijn als een cabaretier zou opkomen en zo’n broek zou dragen. 

Verder ga ik er niet op in. De strekking lijkt me duidelijk en het taboe nog steeds aanwezig.

Er is echter meer nog aan taboe.

Als een kind op de wereld komt is het volkomen normaal dat het van alles moet leren. Dit wordt liefdevol aanvaard en het kind bijgebracht, maar stinken doet het, vies is het ook. Je weet echter dat het van voorbijgaande aard is.

Dat eenzelfde situatie bij het verlaten van de wereld ook aan de orde is, daar hebben we het niet over. Dat organen de brui eraan geven na zo’n ruime 80 jaar, jaren van goede of minder goede tot slechte verzorging, dat snap ik. Ook dit is van voorbijgaande aard, definitief voorbijgaande aard. Helaas weet je hierbij niet waar de eindstreep ligt.

Er is sprake van mensen die met een meer dan volle luier hun dag moeten zien door te komen omdat de aanwezige zorg in hun omgeving niet meer tijd tot hun beschikking heeft. Of je woont nog zelfstandig, krijgt thuiszorg en je darmen zijn hun eigen leven gaan leven.

Je komt bij je moeder, die door nierproblemen haar voeten nog maar in één paar schoenen kan krijgen. Schoenen die ze al jaren draagt maar andere kopen is geen optie meer. Die schoenen waar ze nog iets aan kan hebben zijn niet meer de galantste en ze moet er ook veilig op kunnen bewegen, maar het vastmaken van deze schoenen is weer een ander probleem.

Ook dat heeft ze achter zich gelaten, iets mooi vinden en nog proberen er verzorgd en mooi uit te zien. Praktisch, dat is de rode lijn.

Het lijf leeft zijn eigen leven en ontlast zich. Leuk, mooi, verzorgd of niet. Een vies klusje is het en als je het niet zelf kunt, een ongelukje hebt gehad, is een ander die dit moet doen.

Met waardering en bewondering voor mantelzorgers, thuiszorg en verpleging. 

En die dochter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *